Ιδιογράφως…

Να πάρω κι εγώ μέρος σ’ αυτό το παιχνίδι που ξεκίνησε ο Afmarx συνέχισε η Νατάσσα και έχει ίσως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και παράλληλα τις περισσότερες συμμετοχές.

Χαρτί και μολύβι λοιπόν, δυο λόγια, δυο σκέψεις ν’ αφήσεις τα ίχνη σου στην blogοσφαιρα.

Έγραψα, σκάναρα και πόσταρα:

Και όλα αυτά για το http://autographcollectors.blogspot.com

 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα  😀

 Update:  Καλέ ξέχασα να καλέσω και εγώ με τη σειρά μου!!!

Λοιπόν, αν δεν έχετε ήδη γράψει, θα ήθελα να δω κάτι από εσάς:

Μαριλένα, Ραφαηλία, Κατερίνα, Penthesila

 και όποιος άλλος δεν έχει γράψει και θα το ήθελε, είναι ευπρόσδεκτος!

Advertisements

Τέλος!

Οριστικοποιήθηκε.

Την Δευτέρα παραιτήθηκα. Τους έδωσα μια προθεσμία μέχρι μέσα Ιουνίου (που κλείνουν και τα σχολεία) και από εκείνη τη μέρα και μετά πήζω!

Δεν ξέρω αν το έχουν απολύτως καταλάβει, ούτε καν συζητάμε σε ποιον να παραδώσω έστω κάποια πράγματα.

Καλά άκουσα τα απίστευτα, ακόμη και το να πάει ο άντρας μου μόνος του στα Χανιά κι εγώ να μείνω εδώ και να πηγαινοέρχεται τα Σαββατοκύριακα (τι είναι πια με το αεροπλάνο; ναι σωστά τι είναι; μόνο 800 € το μήνα!!!)

Παρότι ξαλάφρωσα από τη στιγμή που τους το είπα, αυτές τις μέρες έχω τις κακές μου!

Δεν ξέρω γιατί, μπορεί να φταίει και η αλλαγή πάλι του καιρού.

Ίσως πάλι το γεγονός ότι τώρα θα ήθελα να είχα ήδη φύγει!

Μπορεί και οι φοβίες που με πιάνουν πότε πότε!

Καλημέρα!

 

ΥΓ πολύ πίεση αυτές τις μέρες 😦

Κλειστό λόγω… διακοπών!!

 

Θα χαθούμε λίγες μέρες… Καμιά δεκαριά για την ακρίβεια 😀

Κατάφερα να πάρω άδεια και να ευχαριστηθώ λίγο τα μικρούλια μου κι αυτά εμένα!!

Αν μπορέσω θα περάσω να σας δω!

Εύχομαι σε όλους καλό Πάσχα, με υγεία πάνω απ’ όλα, ευτυχία και αγάπη!

Όλα τα άλλα έρχονται!   😉

 

 

Απόφαση ζωής!

 Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε!

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Εδώ και χρόνια ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάω να ζήσω στα Χανιά.

Την Αθήνα έχω πάψει να την αντέχω εδώ και καιρό.

Η μετακόμιση της δουλειάς μου ήταν καταλυτική.

Τον τελευταίο περίπου χρόνο, εξαιτίας της απόστασης, λείπω από το σπίτι μου το λιγότερο έντεκα ώρες την ημέρα.

Καλώς ή κακώς δεν αντέχω να είμαι τόσες ώρες μακριά απ’ τα παιδιά μου.

Εργάζομαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην ίδια εταιρεία από την οποία είμαι πολύ ευχαριστημένη (ηθικά και οικονομικά).

Όμως δεν είμαι ευτυχισμένη.

Είμαι μονίμως κουρασμένη, μονίμως εκνευρισμένη, μονίμως γεμάτη ενοχές και τύψεις.

Γενικότερα νιώθω ότι δεν ορίζω την οικογένειά μου.

Τώρα λοιπόν μας δίνεται η ευκαιρία να πάμε στα Χανιά (με μετάθεση του άντρα μου) και αποφασίσαμε να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.

Θα φύγουμε λοιπόν, μάλλον και αν όλα πάνε καλά, μέχρι το καλοκαίρι.

Για τρία χρόνια αρχικά και μετά βλέπουμε (αν και δεν νομίζω να ξαναγυρίσω πίσω)!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θα έχω χρόνο να ξεκουράζομαι!

Βέβαια θα αφήσω μια πολύ καλή δουλειά.

Αλλά δεν με ενδιαφέρει.

Πιστεύω ότι πήραμε τη σωστή απόφαση.

Αν μη τι άλλο, θα μπορέσω να μεγαλώσω εγώ τα παιδιά μου.

Υπάρχει σημαντικότερο πράγμα από αυτό;

Εύχομαι να πάνε όλα όπως τα έχουμε σκεφτεί.

Ο χρόνος θα δείξει αν έπραξα σωστά και ελπίζω ότι θα με δικαιώσει.

 

ΥΓ: που ξέρετε, ίσως έτσι να μπορέσω να κάνω κι αυτό το τρίτο παιδί που τόσο θέλω  😉

 

Ένα σαββατοκύριακο αλλιώτικο από τ’ άλλα…

 

Δυο πραγματάκια όλα κι όλα…

Λίγα ρούχα, ένα βιβλίο, μια φωτογραφική μηχανή!

Τα παιδιά τακτοποιημένα, για πρώτη φορά σαββατοκύριακο με τη γιαγιά… (η χαρά τους μεγάλη!)

Δυο μέρες μόνο! Θα’ ναι αρκετές; Μιλάμε για απόφαση ζωής, διόλου εύκολη!

Θα δείξει!

Προς το παρόν θα κοιτάξω να το απολαύσω! Αύριο το πρωί θα πίνω τον καφέ μου στο «Άρωμα» στο παλιό λιμάνι (αφού μου το πρότειναν), με καθαρό μυαλό 😉

Και τη Δευτέρα θα σας πω!

Αν και είναι πια σχεδόν βέβαιο ότι θ’ αλλάξω «πατρίδα»!

And the trophy goes to…

Τώρα και να μην ήθελα να εκτεθώ το πήγαινα γυρεύοντας!

Κι αφού διεκδίκησα τα πρωτεία σαν … εμμονισμένη, δεν έχω παρά να το αποδείξω στη φίλη μου τη Νατάσσα!

Ξεκινώ απ’ το πρωί όπου αν δεν αφήσω τα πράγματα όλα όπως «πρέπει» να είναι κατ’ εμέ, δεν μπορώ να βγω απ’ το σπίτι.

Φαντάσου τώρα τι δυσκολία μπορεί να φέρει κάτι τέτοιο σε μια γυναίκα που πρέπει να έχει ετοιμάσει δυο παιδιά πριν φύγει, να πρέπει οπωσδήποτε να στρώσει κρεβάτια, να μαζέψει ότι υπάρχει τριγύρω, να φροντίσει να γίνουν με άζαξ τα τραπέζια που έχουν τζάμι. Προσθέτουν τουλάχιστον μισή ώρα προετοιμασίας που θα μπορούσα να εκμεταλλεύομαι με λίγο παραπάνω ύπνο!

Και ξεκινώ να φύγω… Πως όμως; Είδα όλα τα παράθυρα του σπιτιού αν είναι κλειδωμένα τσεκάροντας με το χέρι μου; Είδα την κουζίνα, το φούρνο, το καλοριφέρ, το θερμοσίφωνο; Είδα όλα τα δωμάτια αν είναι όπως «πρέπει»; Είδα το περιεχόμενο της τσάντας μου αρκετές φορές ονοματίζοντας συγκεκριμένα απαραίτητα πράγματα όπως πορτοφόλι, κλειδιά, κινητό και αγγίζοντάς τα παράλληλα σαν τον άπιστο Θωμά; Κι αν ναι, ποιος μ’ εμποδίζει να βγω, να διπλοκλειδώσω, να σπρώξω δυο τρεις φορές την κλειδωμένη πόρτα εξακριβώνοντας το ερμητικό της κλείσιμο και παρ’ όλα αυτά να ξαναμπώ για μια ακόμη γύρα; Κι όλα αυτά με τα παιδιά να περιμένουν υπομονετικά με ανοικτή την πόρτα του ασανσέρ να τελειώσω την παρανοϊκή καθημερινή μου επιθεώρηση!

Προχωρώντας τη μέρα μου λοιπόν, μόλις φτάσω στο γραφείο και παρκάρω, θα πρέπει να κοιτάξω αρκετές φορές το αυτοκίνητο για να σιγουρευτώ ότι δεν έχω ξεχάσει να κάνω κάτι, όπως π.χ. να τραβήξω χειρόφρενο, κάτι που θα με κάνει πολλές φορές και αφού έχω απομακρυνθεί να επιστρέψω και να τα κοιτάξω πάλι όλα απ’ την αρχή (η ίδια διαδικασία, ονοματίζω, βλέπω, αγγίζω…)

Στο γραφείο θα πιω τον καφέ μου σε συγκεκριμένη κούπα-φλιτζάνι ανάλογα με το είδος του και φυσικά έχω κουβαλήσει τη μισή μου προίκα, (τεράστια κούπα για τον νεσκαφέ, φλυτζάνι της προγιαγιάς μου για τον ελληνικό, ποτήρι της πεθεράς μου για το νερό…) όπου εννοείται δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κανείς άλλος!

Επίσης έχω μανία με την τάξη! Θέλω να έχω γύρω μου τα πάντα τακτοποιημένα! Δεν θέλω όμως και να καταπιέζω τα παιδιά μου στο παιχνίδι τους, που σημαίνει ότι καταπιέζω τον εαυτό μου και μέχρι να τελειώσουν και να μπουν όλα στη θέση τους, δεν ησυχάζω!

Άλλη μια μου εμμονή είναι αυτή με την καθαριότητα της κουζίνας και του μπάνιου. Στο υπόλοιπο σπίτι δεν με νοιάζει λίγη σκόνη, αλλά οι συγκεκριμένοι χώροι θέλω πάντα να λάμπουν! 

Και φυσικά η μεγαλύτερή μου εμμονή είναι τα παιδιά μου… Είμαι υπερπροστατευτική, ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μη μου πάθουν τίποτα, μη μου τα κλέψουνε, μη μου τα πειράξουνε… Ξαπλώνω να κοιμηθώ και σκέφτομαι άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβούν και πως θα τα αντιμετωπίσω!

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά νομίζω ότι εκτέθηκα αρκετά και έτσι κι αλλιώς το βραβείο το έχω στο τσεπάκι με αυτά και μόνο!

Λοιπόν, εγώ την ψυχοθεραπεία ξέρω ότι την έχω απόλυτη ανάγκη, εσείς όμως; Είστε σε καλύτερη μοίρα; Εμμονές έχουμε όλοι μας, είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Άλλοι μεγαλύτερες, άλλοι μικρότερες!

Και για να μην τελειώσουμε εδώ και είμαι η τελευταία που έβγαλε τα άπλυτά της στη φόρα, τι έχετε να πείτε κι εσείς; Θαλασσένια, Βασίλη, Πεταλούδα, Αντώνιε και Κατερίνα!

ΥΓ όχι τυχαία αγαπημένο καλοκαιρινό τραγούδι με τίτλο … obsession!! Σας το αφιερώνω! 🙂

Για σαφάρι κανείς;

2042669563_5e3e4ec4d2_m1.jpg

Φέτος για πρώτη χρονιά αποφασίσαμε να κάνουμε κάμπινγκ το καλοκαίρι.

Είναι κάτι που δεν έχουμε κάνει ποτέ με τα παιδιά.

Μόλις το ανακοίνωσα στον γιο μου για να πάρω τη γνώμη του, μόνο που δεν με ξάπλωσε στο πάτωμα από τη χαρά του.

Μετά λοιπόν από τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις χαρές, αποφάσισε να πάρει τη γιαγιά του τηλέφωνο να της πει τα χαρμόσυνα νέα… 

Νίκος: ξέρεις τι θα κάνουμε φέτος το καλοκαίρι στις διακοπές;

Γιαγιά: τι μωρό μου;

Νίκος: θα κατασκηνώσουμε! και θα είμαστε όλη μέρα στη φύση, στη θάλασσα, θα κοιμόμαστε σε σκηνές, αλλά θα τρώμε σε ταβέρνες δεν θα τρώμε ζώα!!

Γιαγιά: τι λες παιδί μου;

Νίκος: ναι, ναι, η μαμά μου, μου είπε ότι θα τρώμε κάθε μέρα σε ταβέρνα, άρα δεν θα κυνηγάμε!!! 

… περιττό να σας πω ότι το καμάρι μου νόμιζε ότι θα κατασκηνώσουμε στη ζούγκλα!!!