Freedom !

Είτε με αυτή την εκδοχή 🙂

 

 

Είτε με αυτή 😉

 

 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ 😀

Και… φτου ξελευτερία…….

Advertisements

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

Η κόρη μου έχει μεγάλη αδυναμία στο φεγγάρι και το χαζεύει πάντα.

Προχθές που γυρίζαμε λοιπόν από το σούπερ μάρκετ, μου έδειξε τον ουρανό:

– Μαμά, κοίτα!

– Ναι μωρό μου, το φεγγαράκι είναι.

– Ναι μανούλα, όμως… έσπασε!

Πόσο γλυκειά και απλή είναι η σκέψη των παιδιών!

Ένα αγαπημένο τραγουδάκι αφιερωμένο στην κόρη μου που της αρέσει το ολόκληρο φεγγάρι

 

Καλημέρα σε όλους 😀

Απόφαση ζωής!

 Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε!

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Εδώ και χρόνια ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάω να ζήσω στα Χανιά.

Την Αθήνα έχω πάψει να την αντέχω εδώ και καιρό.

Η μετακόμιση της δουλειάς μου ήταν καταλυτική.

Τον τελευταίο περίπου χρόνο, εξαιτίας της απόστασης, λείπω από το σπίτι μου το λιγότερο έντεκα ώρες την ημέρα.

Καλώς ή κακώς δεν αντέχω να είμαι τόσες ώρες μακριά απ’ τα παιδιά μου.

Εργάζομαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην ίδια εταιρεία από την οποία είμαι πολύ ευχαριστημένη (ηθικά και οικονομικά).

Όμως δεν είμαι ευτυχισμένη.

Είμαι μονίμως κουρασμένη, μονίμως εκνευρισμένη, μονίμως γεμάτη ενοχές και τύψεις.

Γενικότερα νιώθω ότι δεν ορίζω την οικογένειά μου.

Τώρα λοιπόν μας δίνεται η ευκαιρία να πάμε στα Χανιά (με μετάθεση του άντρα μου) και αποφασίσαμε να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.

Θα φύγουμε λοιπόν, μάλλον και αν όλα πάνε καλά, μέχρι το καλοκαίρι.

Για τρία χρόνια αρχικά και μετά βλέπουμε (αν και δεν νομίζω να ξαναγυρίσω πίσω)!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θα έχω χρόνο να ξεκουράζομαι!

Βέβαια θα αφήσω μια πολύ καλή δουλειά.

Αλλά δεν με ενδιαφέρει.

Πιστεύω ότι πήραμε τη σωστή απόφαση.

Αν μη τι άλλο, θα μπορέσω να μεγαλώσω εγώ τα παιδιά μου.

Υπάρχει σημαντικότερο πράγμα από αυτό;

Εύχομαι να πάνε όλα όπως τα έχουμε σκεφτεί.

Ο χρόνος θα δείξει αν έπραξα σωστά και ελπίζω ότι θα με δικαιώσει.

 

ΥΓ: που ξέρετε, ίσως έτσι να μπορέσω να κάνω κι αυτό το τρίτο παιδί που τόσο θέλω  😉

 

Ένα σαββατοκύριακο αλλιώτικο από τ’ άλλα…

 

Δυο πραγματάκια όλα κι όλα…

Λίγα ρούχα, ένα βιβλίο, μια φωτογραφική μηχανή!

Τα παιδιά τακτοποιημένα, για πρώτη φορά σαββατοκύριακο με τη γιαγιά… (η χαρά τους μεγάλη!)

Δυο μέρες μόνο! Θα’ ναι αρκετές; Μιλάμε για απόφαση ζωής, διόλου εύκολη!

Θα δείξει!

Προς το παρόν θα κοιτάξω να το απολαύσω! Αύριο το πρωί θα πίνω τον καφέ μου στο «Άρωμα» στο παλιό λιμάνι (αφού μου το πρότειναν), με καθαρό μυαλό 😉

Και τη Δευτέρα θα σας πω!

Αν και είναι πια σχεδόν βέβαιο ότι θ’ αλλάξω «πατρίδα»!

Για σαφάρι κανείς;

2042669563_5e3e4ec4d2_m1.jpg

Φέτος για πρώτη χρονιά αποφασίσαμε να κάνουμε κάμπινγκ το καλοκαίρι.

Είναι κάτι που δεν έχουμε κάνει ποτέ με τα παιδιά.

Μόλις το ανακοίνωσα στον γιο μου για να πάρω τη γνώμη του, μόνο που δεν με ξάπλωσε στο πάτωμα από τη χαρά του.

Μετά λοιπόν από τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις χαρές, αποφάσισε να πάρει τη γιαγιά του τηλέφωνο να της πει τα χαρμόσυνα νέα… 

Νίκος: ξέρεις τι θα κάνουμε φέτος το καλοκαίρι στις διακοπές;

Γιαγιά: τι μωρό μου;

Νίκος: θα κατασκηνώσουμε! και θα είμαστε όλη μέρα στη φύση, στη θάλασσα, θα κοιμόμαστε σε σκηνές, αλλά θα τρώμε σε ταβέρνες δεν θα τρώμε ζώα!!

Γιαγιά: τι λες παιδί μου;

Νίκος: ναι, ναι, η μαμά μου, μου είπε ότι θα τρώμε κάθε μέρα σε ταβέρνα, άρα δεν θα κυνηγάμε!!! 

… περιττό να σας πω ότι το καμάρι μου νόμιζε ότι θα κατασκηνώσουμε στη ζούγκλα!!!  

Αναμνήσεις

Ξύπνησα όμορφα…

Άνοιξα το παράθυρο κι ο ήλιος μπήκε μέσα στο δωμάτιο και το γέμισε με την παρουσία του.

Κοίταξα το πρόσωπό σου… Ήρεμο, γαλήνιο…

Στη σκέψη μου ήρθε εκείνη η μέρα πριν από έντεκα χρόνια…

Εγώ να προσπαθώ να μπω στο πλοίο μ’ εκείνο το βεσπάκι της κακιάς ώρας που είχα τότε και ξαφνικά να σε βλέπω μπροστά μου.

Εντελώς «τυχαία» σου είχε τύχει δουλειά στο Ηράκλειο τις ίδιες μέρες που θα έμενα κι εγώ.

Μια νύχτα στο πλοίο μαγική, χωρίς καθόλου ύπνο, μόνο κουβέντα…Πρώτη φορά τότε είδα την ανατολή του ήλιου!

Θυμάμαι τα μάτια σου…

Αυτά τα μάτια που έντεκα χρόνια μετά τα βλέπω και στον γιο μου…

Σε ξύπνησα μ’ ένα φιλί!

Μπορεί πολλές φορές ν’ αγανακτώ, να κουράζομαι, να νιώθω ότι ξεπερνάω τα όριά μου…

Δεν ξεχνώ όμως ποτέ το πόσο μ’ αγάπησες, το πόσο μου στάθηκες όλα αυτά τα χρόνια!

         Μ’ αγαπάς;

         Πολύ!

         Θα μ’ αγαπάς;

         Πάντα!!

         Κι εγώ…

Με μια αγάπη αληθινή γιατί έχεις μια απ’ τις καλύτερες ψυχές που έχω γνωρίσει…

Και η αγάπη είναι που μετράει ακόμα κι όταν ο έρωτας πέφτει σε λήθαργο!

Κι εκεί που λες ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να γίνουν χειρότερα….

Είμαι στην κίνηση (ως συνήθως) μποτιλιαρισμένη, προσπαθώντας να κάνω το καθημερινό μου δίωρο για να φτάσω στη δουλειά!

Ξαφνικά ανακαλύπτω ότι κάτι δεν πάει καλά με το πίσω αριστερό λάστιχο… λίγο ο θόρυβος… λίγο οι διπλανοί που με κοίταζαν με συμπόνοια και κάτι μου έδειχναν… οκ, να κάνω δεξιά….

σαν γνήσια Ελληνίδα βέβαια, εννοείται ότι λάστιχο δεν μπορώ να αλλάξω! Πόσο μάλλον πρωί πρωί, με ταγιέρ, τακούνια και ημίπαλτο!

Πέρασε περίπου μισή ώρα μέχρι να καταφέρω να σταματήσω κάποιον να με βοηθήσει, κι αφού έγινα ρεζίλι σε όλη την εθνική οδό, βγάζοντας στην άκρη του δρόμου ένα παιδικό καθισματάκι φαγητού, ένα ποδηλατάκι, ένα καρότσι και δύο παπλώματα που αδυνατώ να αφήσω στο καθαριστήριο εδώ και τρεις εβδομάδες, το λάστιχό μου είναι έτοιμο.

Μετά από τις σχετικές ευχαριστίες (αναγκάστηκα να κρατήσω και το τηλέφωνο του καλού Σαμαρείτη), κατά τις 10 και μισή έφτασα στο γραφείο, απ’ όπου με  το που μπήκα με έδιωξαν γιατί έπρεπε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να κατέβω εγώ προσωπικά στο κέντρο για ένα ραντεβού στο Υπουργείο…

και φυσικά έπρεπε να ξαναπάω Κηφισιά πριν πάρω πάλι το δρόμο για τα δικά μου δυτικά προάστεια…

Επτά η ώρα το απόγευμα λοιπόν, έχοντας ξεκινήσει τη μέρα μου από τις έξι και μισή το πρωί, καταφέρνω να μπω στο σπίτι μου, όπου με περιμένουν τα μωρά μου, (να διαβάσουμε ο μεγάλος, να παίξουμε η μικρή) και εγώ το μόνο που θέλω εκείνη τη στιγμή είναι να φάω κάτι γιατί στο τέλος δεν θα φαίνομαι από την αδυναμία…. Τρώω με την κόρη μου αγκαλιά η οποία μου τρώει το μισό πιάτο και επιμένει να με ταΐσει εκείνη (ευτυχώς έχω προλάβει να αλλάξω ρούχα) και ξεκινάω το δεύτερο γύρο της μέρας μου..

Λίγο πριν έρθει η ώρα του ύπνου, και σαν να μη με έφτανε η κούρασή μου, μόλις ξεστόμισα ότι μπαίνω για μπάνιο, τρέξαν και τα δύο και άρχισαν να βγάζουν τα ρουχαλάκια τους να κάνουν πρώτα εκείνα.. Μη χαλώντας τους ποτέ χατήρι, τους έκανα μαζί προσθέτοντας άλλη μία ώρα δουλειά στη μέρα μου, να ξαναφέρω το μπάνιο σε χερσαία κατάσταση, στραγγίζοντας τη λίμνη του πατώματος!

Στον καναπέ πια, αποκαμωμένη κι έτοιμη να κοιμηθώ πριν καλά καλά κοιμήσω τα μωρά μου, μια τεράστια αγκαλιά τους, ένα «παπάω μαμά μέχι ουανό» της κόρης μου κι ένα «αν δεν είχα κι εσένα τι θα έκανα» του γιου μου, μου δίνουν όλη τη δύναμη του κόσμου να ξαναρχίσω αύριο απ’ την αρχή!!!