Τα νέα μας

(από εδώ)

Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα αρκετά.

Και η αλήθεια επίσης είναι ότι τρέχω και δεν φτάνω. Απ’ τη δουλειά έπρεπε να έχω σταματήσει από τα μέσα Ιουνίου (μαζί με τα σχολεία, έτσι το είχα προγραμματίσει).

Όπως φαίνεται όμως θα τραβήξει μέχρι το τέλος Ιουλίου, δεν γίνεται διαφορετικά.

Εδώ γίνεται χαμός, τα παιδιά έχουν φύγει για διακοπές (με τη γιαγιά), ο μπαμπάς μας είναι ήδη στα Χανιά και θα έρθει στο τέλος της εβδομάδας για να ξαναφύγουμε τον Αύγουστο μαζί.

Το καλοκαίρι μας έχει πάρει τα μυαλά και όλο αυτό το τρέξιμο φαντάζει πιο μεγάλο.

Προσπαθούμε όμως να έχουμε κουράγια γιατί για το επόμενο δίμηνο θα μας χρειαστούν, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν.

Μου λείψατε όμως. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να γράφω συχνά και να σας επισκέπτομαι το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η μετακόμισή μας και να τακτοποιηθούμε στα Χανιά.

Ελπίζω όμως να μην ξεχαστούμε, εγώ σίγουρα δεν θα σας ξεχάσω και με την κάθε ευκαιρία που θα έχω, θα σας επισκέπτομαι. Ωστόσω το πιο πιθανό είναι να ξαναβρούμε το ρυθμό μας από το Σεπτέμβριο.

Κάποιους θα σας δω από κοντά, σε όλους τους άλλους εύχομαι να είστε καλά και να περάσετε ένα καταπληκτικό καλοκαίρι!

Φιλιά πολλά,

Κάτια 🙂

 

Και πάλι εδώ!

Με ψυχική ανανέωση και σαφώς καλύτερη διάθεση…

Όπως ήδη σας είπα, η επέμβαση πήγε πάρα πολύ καλά!

Η μανούλα μου επανήλθε, με απίστευτους πόνους που θα κρατήσουν καιρό, αλλά δεν γκρινιάζουμε γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα είναι και πάλι γερή!

Τα ζουζούνια μου δεν μπορεί να πάρει αγκαλιά, αλλά κι αυτό είναι προσωρινό…

Θέλω να σας πω για άλλη μια φορά ότι θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που σας γνώρισα όλους!

Η παρέα σας με βοήθησε πολύ, η συμπαράστασή σας ήταν μεγαλύτερη και από ανθρώπους που γνωρίζω χρόνια!

Ελπίζω να μην χρειαστεί αλλά αν ποτέ υπάρξει ανάγκη θα σταθώ κι εγώ δίπλα σας με τον ίδιο τρόπο! Κι αυτό είναι υπόσχεση!

Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!

Φιλάκι γλυκό σε όλους σας και αγκαλιά μεγάλη!

ΥΓ (να γελάσουμε): απορία του γιου μου πριν βγει η γιαγιά από το νοσοκομείο:

         μαμά, η γιαγιά τελείωσε με την εγχείρηση;

         ναι, μωρό μου!

         και τότε γιατί δεν την αφήνουν να φύγει; για να μην την πρήζουμε;;;;;

😀

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!

ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ…

398877448_b8088e0755.jpg

Η μέρα της εγχείρησης ορίστηκε για αύριο…

Σήμερα κάνουμε εισαγωγή,

η μανούλα μου αρκετά φοβισμένη,

εγώ ίσως ακόμη πιο πολύ, γιατί είμαι απ’ έξω…

Πιστεύω θα πάνε όλα καλά,

γιατί την χρειαζόμαστε ακόμη πολύ!

Θα χαθώ για κάποιες μέρες,

θα τα πούμε σύντομα…  

Φεύγω για Χαβάη

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσει την μέρα της μια εργαζόμενη μητέρα!

Για να μπορέσω να έρθω στο γραφείο, θα πρέπει: να ντυθώ, να βαφτώ, να στρώσω τα κρεββάτια, να μαζέψω ότι έχει μείνει από την προηγούμενη νύχτα, να ντύσω δύο παιδιά, να πάω τον μεγάλο σχολείο, να πάω τη μικρή στη μανούλα μου και μετά να ξεκινήσω για την ωριαία μου διαδρομή προς τη δουλειά.

Λογικό λοιπόν φαντάζομαι να παρεκτρέπομαι κάποιες φορές από το άγχος να τα προλάβω όλα και να φωνάζω στα παιδιά τα οποία το πρωί θα θυμηθούν τα πάντα ώστε να καθυστερήσουν.

Και φυσικά όταν ξεπεράσω όλο το πρωινό άγχος, νιώθω πάντα τύψεις, δεδομένου ότι είμαι και από τις γυναίκες που τους αρέσει να κακομαθαίνουν τα παιδιά τους και αν μπορούσα να μην τα μαλώσω ποτέ θα ήταν το ιδανικό για μένα.

 Είπα λοιπόν να μιλήσω στο γιο μου, (τι στο καλό στα επτά έχει μπει) για την πρωινή  συμπεριφορά του…

ΕΡ: Αγάπη μου, δεν είναι καλύτερα να ξεκινάμε τη μέρα μας γλυκά; Έρχομαι, σας αγκαλιάζω, σας φιλάω, σας κάνω αστεία, γιατί μωρό μου με κάνεις να βγαίνω από τα ρούχα μου και να φωνάζω αφού ξέρεις ότι είναι κάτι που δεν το θέλω καθόλου;

ΑΠ: Μανούλα μου, μην προσπαθείς να με κάνεις να αλλάξω, γιατί αυτό δεν γίνεται…  Α, και τη μικρή μην την ξαναμαλώσεις και κλαίει γιατί με πιάνει πονοκέφαλος… Να με αφήνεις να τη χειρίζομαι εγώ!!

Τι να πεις;

Τι να απαντήσεις;

Αφιερωμένο σε μένα, στον άντρα μου και σε όσους θα ήθελαν έστω και για λίγο να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους!