Το μωρό μου… μεγαλώνει…

 

2524432133_c917a92024_m1

Το μωρό μου! Πολλές φορές τον κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου παιδί!

Πως περνούν τα χρόνια… Σαν χθες μου φαίνεται που τον κρατούσα μια σταλίτσα στα χέρια μου!

Μόλις τον είδα για πρώτη φορά, ένιωσα γεμάτη ευγνωμοσύνη! Το ότι αξιώθηκα να γίνω μανούλα νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πράγμα που κατάφερα στη ζωή μου!

Και τώρα… Μεγαλώνει… Πρώτο σαββατοκύριακο που φεύγει μακριά μου μόνος του… Εκδρομή με τους προσκόπους! Του έφτιαξα τα πραγματάκια του, και τον ενθάρυννα να το κάνει παρότι μέσα μου ανησυχούσα πολύ! Θα φάει καλά; θα κοιμηθεί εύκολα, χωρίς φόβο; θα προσέχει να μην χτυπήσει; θα προσέχει τους άλλους; θα του λείψω;;;

Τον περιμένω να γυρίσει σαν τρελλή… το σπίτι μου είναι άδειο… η φωνούλα της μικρής μου δεν φτάνει να το γεμίσει! Κι ας κουράζομαι πολύ, κι ας τρελλαίνομαι συχνά με τις φωνές τους όταν μαλώνουν… τον θέλω εδώ…

Και σκέφτομαι ότι όπως πέρασαν τα επτά χρόνια, έτσι θα περάσουν κι άλλα επτά, κι άλλα επτά… και σιγά σιγά θα κάνει τη δική του ζωή! Και καταλαβαίνω τη δική μου τη μανούλα, που ανησυχούσε όταν φεύγαμε με τον αδερφό μου, όταν βγαίναμε έξω και γυρνούσαμε πρωί, όταν δεν ήξερε που είμαστε…

Κι όμως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής! Φέρνεις ανθρώπους στον κόσμο, τους δίνεις πάνω απ’ όλα ατέλειωτη αγάπη, τους βοηθάς να μάθουν να στέκονται στα πόδια τους, και μετά κάθεσαι πιο πίσω και τους δίνεις χώρο… Με την ελπίδα και την ευχή να είναι γερά και τυχερά! Παρακολουθώντας πάντα από απόσταση τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο που ενώ δεν τους πνίγεις, ξέρουν μέσα τους ότι είσαι πάντα μα πάντα εκεί!