Το μωρό μου… μεγαλώνει…

 

2524432133_c917a92024_m1

Το μωρό μου! Πολλές φορές τον κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου παιδί!

Πως περνούν τα χρόνια… Σαν χθες μου φαίνεται που τον κρατούσα μια σταλίτσα στα χέρια μου!

Μόλις τον είδα για πρώτη φορά, ένιωσα γεμάτη ευγνωμοσύνη! Το ότι αξιώθηκα να γίνω μανούλα νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πράγμα που κατάφερα στη ζωή μου!

Και τώρα… Μεγαλώνει… Πρώτο σαββατοκύριακο που φεύγει μακριά μου μόνος του… Εκδρομή με τους προσκόπους! Του έφτιαξα τα πραγματάκια του, και τον ενθάρυννα να το κάνει παρότι μέσα μου ανησυχούσα πολύ! Θα φάει καλά; θα κοιμηθεί εύκολα, χωρίς φόβο; θα προσέχει να μην χτυπήσει; θα προσέχει τους άλλους; θα του λείψω;;;

Τον περιμένω να γυρίσει σαν τρελλή… το σπίτι μου είναι άδειο… η φωνούλα της μικρής μου δεν φτάνει να το γεμίσει! Κι ας κουράζομαι πολύ, κι ας τρελλαίνομαι συχνά με τις φωνές τους όταν μαλώνουν… τον θέλω εδώ…

Και σκέφτομαι ότι όπως πέρασαν τα επτά χρόνια, έτσι θα περάσουν κι άλλα επτά, κι άλλα επτά… και σιγά σιγά θα κάνει τη δική του ζωή! Και καταλαβαίνω τη δική μου τη μανούλα, που ανησυχούσε όταν φεύγαμε με τον αδερφό μου, όταν βγαίναμε έξω και γυρνούσαμε πρωί, όταν δεν ήξερε που είμαστε…

Κι όμως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής! Φέρνεις ανθρώπους στον κόσμο, τους δίνεις πάνω απ’ όλα ατέλειωτη αγάπη, τους βοηθάς να μάθουν να στέκονται στα πόδια τους, και μετά κάθεσαι πιο πίσω και τους δίνεις χώρο… Με την ελπίδα και την ευχή να είναι γερά και τυχερά! Παρακολουθώντας πάντα από απόσταση τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο που ενώ δεν τους πνίγεις, ξέρουν μέσα τους ότι είσαι πάντα μα πάντα εκεί!

Χανιά…

Δεν ξέρω από που να αρχίσω…

Λείπω και αρκετό καιρό και νιώθω σαν να έχω χάσει λίγο την επαφή!

Λοιπόν… Χανιά επιτέλους!

Έχω σταματήσει περίπου τρεις μήνες από τη δουλειά και δεν μου έχει λείψει ούτε ένα λεπτό!

Για πρώτη φορά ζω πραγματικά μαζί με τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου στο σπίτι όλη μέρα, να φροντίζω μόνο για την οικογένειά μου. Τώρα καταλαβαίνω τι έχανα όλα αυτά τα χρόνια! Μόνο αν το ζήσεις μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά την ζωή.

Τι έχει αληθινά αξία και τι όχι…

Εδώ είναι πανέμορφα. Το μέρος πάνω κάτω όλοι το ξέρουμε. Όμως το να ζεις σε ένα τέτοιο μέρος έχοντας μεγαλώσει στην Αθήνα είναι πραγματικά απίστευτο! Το να μην είμαι τρεις ώρες την ημέρα μέσα στο αυτοκίνητο μόνο έχει από μόνο του ανεκτίμητη αξία!

Μου λείπουν βέβαια πολύ οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά κάθε τι έχει το τίμημά του. Προσπαθώ όμως να τους πείσω (όσους μπορέσω) να με ακολουθήσουν, μια και νομίζω ότι δεν θα ξαναγυρίσω στην Αθήνα.

Τα παιδιά μου είχαν μια ανέλπιστη προσαρμογή. Ο γιος μου που είναι επτά χρονών δεν θέλει να ανέβει στην Αθήνα ούτε για τις διακοπές των Χριστουγέννων… Φανταστείτε ένα παιδί της πόλης να βρίσκεται ξαφνικά σε ένα μέρος όπου βλέπει τη θάλασσα, ζει μέσα στη φύση, μετά το διάβασμα βγαίνει έξω για ποδήλατο, και κάθε σ/κ σχεδόν πηγαίνει εκδρομές σε απίστευτα μέρη! Είναι σε μια μόνιμη τρέλλα! Όπου κι αν πηγαίνουμε κάνει σαν να τον είχαν επτά χρόνια σε κλουβί… Αν το καλοσκεφτείς κάπως έτσι ήταν…

Μου λείψατε πολύ και αρκετοί από εσάς!

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, τώρα που δεν δουλεύω έχω απειροελάχιστο χρόνο για internet. Όμως πιστεύω ότι σιγά σιγά θα μπορέσω να βρω τον τρόπο να επανέρχομαι πιο συχνά!

Σας αφήνω για την ώρα… Να είστε όλοι καλά και να θυμάστε ότι στην ζωή αξίζει πραγματικά να παίρνουμε τα ρίσκα μας. Και σας το λέω εγώ που είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα περίμεναν όσοι με ξέρουν να αλλάξω με τέτοιο τρόπο τη ζωή μου!

Καλημέρα   🙂