Δευτέρα σήμερα…

κι οι ώρες στο γραφείο δεν περνάνε.. σκέφτομαι τα παιδιά μου.. πόσες στιγμές χάνω από τη ζωή τους που δεν θα τις αναπληρώσω ποτέ!! και ούτε θα μπορέσω να τους προσφέρω αυτά που μου έχει προσφέρει εμένα η μανούλα μου… Γιατί θα δουλεύω και θα δουλεύω … για πολλά χρόνια ακόμα..

Κι όλα αυτά που κάνουμε γιατί…

Από τις 24 ώρες της ημέρας τις 8 κοιμάμαι, άλλες 8 είμαι στο γραφείο και άλλες 4 στο δρόμο μέσα στο αυτοκίνητο.. μένουν μόλις 4 ώρες τις οποίες τι να πρωτοκάνω;; να διαβάσω τον μεγάλο ή να παίξω με την μικρή… (για να μην πω για όλα τα υπόλοιπα τα μη ουσιαστικά που πρέπει να κάνω για το σπίτι)

Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.. έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας πρέπει να φεύγουμε από την Αθήνα… και σύντομα μάλιστα!! Αν μη τι άλλο να ζούμε στη φύση, να πηγαίνουμε για μπάνιο μετά από τη δουλειά, και να θέλουμε ένα τέταρτο να πάμε στη δουλειά μας και όχι δύο ώρες!

Άντε τώρα εγώ να μπορέσω να κόψω το τσιγάρο…. Μάλλον σαν άκαρπη προσπάθεια το βλέπω πάλι! Έτσι που εκνευρίζομαι καθημερινά…

Advertisements

12 σκέψεις σχετικά με το “

  1. Χαμένες ωρες… Είναι το παράπονο μας. Γιατί να μην υπάρχει για μας ποτέ διαθεσιμος χρόνος… Σκέψου όμως, πόσα πράγματα κερδίζεις βλέποντας τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, όταν παίζεις μαζί τους. Θα μπορούσαμε να μην παντρευόμασταν… όμως πάντα υπάρχει ένα αν… Αν θα γινόταν… Αν ήμουν σαν κι αυτόν. Αν θα μπορούσα να κάνω αυτό… Κάποια μέρα είπα θα πάω στο antismoking center και θα κόψω το τσιγάρο και ..αναπάντεχα έγινε.

  2. ….αν και πλεον μετα το χωρισμο θα ειχα καθε λογο να γυρισω στην Αθηνα δικαιως ,οικογενεια και φιλοι ειναι ολοι εκει ,οι δικοι μου ανθρωποι,παραμενω στην περιφερεια για ενα και μοναδικο λογο ..γι αυτα τα παιδια τα αγγελουδια μου…να προλαβαινω να τα χαρω και να με χαρουν να χαρουν τη ζωη και τη φυση και να μαθουν οτι τα αυγα τα περνουμε απο τη κοτα και οχι απο το σουπερ μαρκετ….καλη δυναμη σου ευχομαι….

  3. @Βασίλη μου γλυκέ το ξέρω… δεν θα άλλαζα τα μωρά μου με τίποτα στον κόσμο.. με τον τρόπο που μας έχουν αναγκάσει να ζούμε θυμώνω, γιατί θα ήθελα να μπορούσα να έχω περισσότερο χρόνο μαζί τους…με μένα…με τους φίλους μου.. δεν μ’ αρέσει να γκρινιάζω όμως… τη μέρα μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας όπως θέλουμε εμείς… κι εγώ πιστεύω ότι σιγά σιγά θα γίνουν όλα πιο πολύχρωμα…σε φιλώ

  4. @penthesila θεωρώ ότι αυτό που κάνεις είναι ότι πιο δυνατό, γλυκό και όμορφο θα μπορούσε να κάνει μία μάνα… και μπράβο σου… δεν το συναντάς συχνά… σ’ ευχαριστώ και σένα σου εύχομαι να σου δίνουν τα παιδιά σου δύναμη να συνεχίζεις…

  5. όμορφα τα είπες έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα
    ώρες ατελείωτες στις υποχρεώσεις της ζωής
    λίγες ώρες αυτές που μας μένουν για προσωπική ζωή και
    τα παιδιά μας να μας δίνουν δύναμη για την συνέχεια! 🙂
    καλημέρα σου

  6. καλημέρα και σε σένα μελωμένε
    πραγματικά ώρες ώρες σκέφτομαι ότι δεν αντέχω άλλο όμως
    η ευτυχία που παίρνω από τα παιδιά είναι τόσο μεγάλη που πάντα
    αντέχω λίγο ακόμα!
    να’ σαι καλά

  7. Την καλησπέρα μου neraidoskoni.
    Τα όσα γράφεις, τα είχα περάσει άπειρες φορές με τον πατέρα μου…. Υπάρχει έλλειψη ανθρωπιάς, το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας…. Ο άνθρωπος είναι αναλώσιμος, ενώ τα υλικά αγαθά, πρώτα στην πυραμίδα «αξιών῾…
    Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να μη ξαναχρειαστείτε γιατρούς και «συναλλαγές»…

  8. Νίκο μου σ’ ευχαριστώ πολύ και καλώς ήρθες…
    Εύχομαι κι εσείς να είστε όλοι καλά, δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο τα έχει περάσει!
    Είναι έτσι όπως τα λες, τα υλικά αγαθά πάνω απ’ όλα…καλή σου μέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s