Το μωρό μου… μεγαλώνει…

 

2524432133_c917a92024_m1

Το μωρό μου! Πολλές φορές τον κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου παιδί!

Πως περνούν τα χρόνια… Σαν χθες μου φαίνεται που τον κρατούσα μια σταλίτσα στα χέρια μου!

Μόλις τον είδα για πρώτη φορά, ένιωσα γεμάτη ευγνωμοσύνη! Το ότι αξιώθηκα να γίνω μανούλα νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πράγμα που κατάφερα στη ζωή μου!

Και τώρα… Μεγαλώνει… Πρώτο σαββατοκύριακο που φεύγει μακριά μου μόνος του… Εκδρομή με τους προσκόπους! Του έφτιαξα τα πραγματάκια του, και τον ενθάρυννα να το κάνει παρότι μέσα μου ανησυχούσα πολύ! Θα φάει καλά; θα κοιμηθεί εύκολα, χωρίς φόβο; θα προσέχει να μην χτυπήσει; θα προσέχει τους άλλους; θα του λείψω;;;

Τον περιμένω να γυρίσει σαν τρελλή… το σπίτι μου είναι άδειο… η φωνούλα της μικρής μου δεν φτάνει να το γεμίσει! Κι ας κουράζομαι πολύ, κι ας τρελλαίνομαι συχνά με τις φωνές τους όταν μαλώνουν… τον θέλω εδώ…

Και σκέφτομαι ότι όπως πέρασαν τα επτά χρόνια, έτσι θα περάσουν κι άλλα επτά, κι άλλα επτά… και σιγά σιγά θα κάνει τη δική του ζωή! Και καταλαβαίνω τη δική μου τη μανούλα, που ανησυχούσε όταν φεύγαμε με τον αδερφό μου, όταν βγαίναμε έξω και γυρνούσαμε πρωί, όταν δεν ήξερε που είμαστε…

Κι όμως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής! Φέρνεις ανθρώπους στον κόσμο, τους δίνεις πάνω απ’ όλα ατέλειωτη αγάπη, τους βοηθάς να μάθουν να στέκονται στα πόδια τους, και μετά κάθεσαι πιο πίσω και τους δίνεις χώρο… Με την ελπίδα και την ευχή να είναι γερά και τυχερά! Παρακολουθώντας πάντα από απόσταση τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο που ενώ δεν τους πνίγεις, ξέρουν μέσα τους ότι είσαι πάντα μα πάντα εκεί!

Χανιά…

Δεν ξέρω από που να αρχίσω…

Λείπω και αρκετό καιρό και νιώθω σαν να έχω χάσει λίγο την επαφή!

Λοιπόν… Χανιά επιτέλους!

Έχω σταματήσει περίπου τρεις μήνες από τη δουλειά και δεν μου έχει λείψει ούτε ένα λεπτό!

Για πρώτη φορά ζω πραγματικά μαζί με τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου στο σπίτι όλη μέρα, να φροντίζω μόνο για την οικογένειά μου. Τώρα καταλαβαίνω τι έχανα όλα αυτά τα χρόνια! Μόνο αν το ζήσεις μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά την ζωή.

Τι έχει αληθινά αξία και τι όχι…

Εδώ είναι πανέμορφα. Το μέρος πάνω κάτω όλοι το ξέρουμε. Όμως το να ζεις σε ένα τέτοιο μέρος έχοντας μεγαλώσει στην Αθήνα είναι πραγματικά απίστευτο! Το να μην είμαι τρεις ώρες την ημέρα μέσα στο αυτοκίνητο μόνο έχει από μόνο του ανεκτίμητη αξία!

Μου λείπουν βέβαια πολύ οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά κάθε τι έχει το τίμημά του. Προσπαθώ όμως να τους πείσω (όσους μπορέσω) να με ακολουθήσουν, μια και νομίζω ότι δεν θα ξαναγυρίσω στην Αθήνα.

Τα παιδιά μου είχαν μια ανέλπιστη προσαρμογή. Ο γιος μου που είναι επτά χρονών δεν θέλει να ανέβει στην Αθήνα ούτε για τις διακοπές των Χριστουγέννων… Φανταστείτε ένα παιδί της πόλης να βρίσκεται ξαφνικά σε ένα μέρος όπου βλέπει τη θάλασσα, ζει μέσα στη φύση, μετά το διάβασμα βγαίνει έξω για ποδήλατο, και κάθε σ/κ σχεδόν πηγαίνει εκδρομές σε απίστευτα μέρη! Είναι σε μια μόνιμη τρέλλα! Όπου κι αν πηγαίνουμε κάνει σαν να τον είχαν επτά χρόνια σε κλουβί… Αν το καλοσκεφτείς κάπως έτσι ήταν…

Μου λείψατε πολύ και αρκετοί από εσάς!

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, τώρα που δεν δουλεύω έχω απειροελάχιστο χρόνο για internet. Όμως πιστεύω ότι σιγά σιγά θα μπορέσω να βρω τον τρόπο να επανέρχομαι πιο συχνά!

Σας αφήνω για την ώρα… Να είστε όλοι καλά και να θυμάστε ότι στην ζωή αξίζει πραγματικά να παίρνουμε τα ρίσκα μας. Και σας το λέω εγώ που είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα περίμεναν όσοι με ξέρουν να αλλάξω με τέτοιο τρόπο τη ζωή μου!

Καλημέρα  🙂

Τα νέα μας

(από εδώ)

Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα αρκετά.

Και η αλήθεια επίσης είναι ότι τρέχω και δεν φτάνω. Απ’ τη δουλειά έπρεπε να έχω σταματήσει από τα μέσα Ιουνίου (μαζί με τα σχολεία, έτσι το είχα προγραμματίσει).

Όπως φαίνεται όμως θα τραβήξει μέχρι το τέλος Ιουλίου, δεν γίνεται διαφορετικά.

Εδώ γίνεται χαμός, τα παιδιά έχουν φύγει για διακοπές (με τη γιαγιά), ο μπαμπάς μας είναι ήδη στα Χανιά και θα έρθει στο τέλος της εβδομάδας για να ξαναφύγουμε τον Αύγουστο μαζί.

Το καλοκαίρι μας έχει πάρει τα μυαλά και όλο αυτό το τρέξιμο φαντάζει πιο μεγάλο.

Προσπαθούμε όμως να έχουμε κουράγια γιατί για το επόμενο δίμηνο θα μας χρειαστούν, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν.

Μου λείψατε όμως. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να γράφω συχνά και να σας επισκέπτομαι το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η μετακόμισή μας και να τακτοποιηθούμε στα Χανιά.

Ελπίζω όμως να μην ξεχαστούμε, εγώ σίγουρα δεν θα σας ξεχάσω και με την κάθε ευκαιρία που θα έχω, θα σας επισκέπτομαι. Ωστόσω το πιο πιθανό είναι να ξαναβρούμε το ρυθμό μας από το Σεπτέμβριο.

Κάποιους θα σας δω από κοντά, σε όλους τους άλλους εύχομαι να είστε καλά και να περάσετε ένα καταπληκτικό καλοκαίρι!

Φιλιά πολλά,

Κάτια🙂

 

Αμαλία…

… ένα χρόνο μετά.

Αντιγράφω από τον Afmarx:

«Η Αθηνά (Theoulini) πρότεινε κάτι απλό για να επανέλθει το blog της Αμαλίας στην κορυφή της λίστας των blog του sync.

«Θεωρώ ότι το ελάχιστο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε,είναι να κρατήσουμε το μπλογκ της στις πρώτες θέσεις, όπως ήταν και όσο ζούσε. Δε λέω στην πρώτη θέση που κράτησε τόσους μήνες μετά το θάνατό της, αλλά ας είναι στη δεκάδα η μαρτυρία της.
(…)
ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΧΙ ΤΟΣΟ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…»
(Athena)

Εγώ λέω να βάλουμε στόχο την 1η θέση και θα το πετύχουμε.
Η συνταγή είναι απλή:
Στα blog, οι αναφορές στην
Αμαλία είναι αρκετά συχνές.

  • Κάθε φορά που σε κάποιο post μας αναφέρουμε το όνομά της, ας το μετατρέπουμε σε link προς το blog της: http://fakellaki.blogspot.com
  • Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε σε πρόσφατα post μας που έχουν ήδη αναρτηθεί: να πάμε στην επεξεργασία κειμένου και να μετατρέψουμε την αναφορά μας στην Αμαλία σε link προς το “fakellaki”. «

Και συνεχίζω την αντιγραφή από το επόμενό του:

Σε όσους, καλοπροαίρετα, αναρωτιούνται “τι νόημα έχει να βρεθεί το blog της Αμαλίας στην λίστα του sync ξανά”, απαντάω με τα ίδια τα λόγια της Αμαλίας:

«για να έχει νόημα αυτό που κάνω, πρέπει να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι γιατροί ή φοιτητές της ιατρικής ακόμη καλύτερα.Αυτοί έχουν περισσότερες ελπίδες να “πάρουν” κάτι από αυτή την αθλιότητα που έζησα….»

Το blog της Αμαλίας περιέχει την μαρτυρία της.
Δεν είναι φάντασμα.
Aς μετατρέψουμε αυτήν την μαρτυρία σε ακοίμητη Ερινύα:
-Γι΄ αυτούς που αφήνουν το ΕΣΥ να διαλυθεί
-Γι΄αυτούς που αφήνουν τον ασθενή στο έλεος της γραφειοκρατίας, της υποβαθμισμένης περίθλαψης και των ράντζων .
-Γι’ αυτούς που παίρνουν φακελάκι.
-Γι’ αυτούς που νομοθετούν όχι για να προστατέψουν τον ασθενή, αλλά τις φαρμακευτικές εταιρίες και τα κέρδη τους.
-Γι΄αυτούς που αδιαφορούν
-Για εμάς που εφησυχάζουμε…»

Και από τη φιλενάδα μου:

«… Και δεν θα το ανέφερα καν εδώ, αν δεν ήταν να σας πω για την Αμαλία -ήταν σαν σήμερα, πέρσυ… ήταν το τρίτο ποστ μου, και μετά όλη αυτή η κινητοποίηση, τόσοι άνθρωποι άγνωστοι… Δεν την ξεχάσαμε -τουλάχιστον όχι εγώ. Είχα ξεκινήσει να την διαβάζω πολύ πιο πρίν –ο AfMarx το είχε γράψει από τις 16 Απριλίου. Μα, ότι θα με συγκλόνιζε έτσι ο θάνατος μιας άγνωστης, δεν το περίμενα… Ίσως γιατί αυτή η “άγνωστη” δίδαξε, με την αξιοπρέπειά και το θάρρος της, ότι εδώ, εκτός από τραγουδάκια και ποιηματάκια και ζωγραφιές, μπορούμε να είμαστε και κραυγή. Μπορεί να είμαστε και ελπίδα. Μπορεί να είμαστε και  γροθιά. Φτάνει να μην ξεχνάμε -και φτανει να μαθαίνουμε. Γι’ αυτό συμφωνώ με την πρόταση της Αθηνάς, και έτσι όπως την “προχωράει ο AfMarx εδώ. Θαρρώ πώς το χρωστάμε -στους εαυτούς μας. Και δείτε, για την πρώτη Ιουνίου τι ετοιμάζουν εδώ.  Και μπράβο και στη Ροδιά, που άνοιξε blog στο όνομα της Αμαλίας, και μεταφέρει σιγά σιγά τα κείμενά της. Όσο περισσότεροι τα δουν, τόσο καλύτερα.»

Συμφωνώ απόλυτα με τα παιδιά, γι’ αυτό και σας μεταφέρω τα post τους αυτούσια, χωρίς σχόλια δικά μου. Γιατί πραγματικά όσο περισσότεροι τα δουν, τόσο καλύτερα.

Είναι καιρός πια να κάνουμε κάτι, ο καθένας ότι μπορεί. Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Όλοι αυτοί ποντάρουν στην ανάγκη μας, στον πόνο μας, στην αγωνία μας για τη ζωή του δικού μας ανθρώπου. Η κατάσταση όμως έχει ξεφύγει πια εντελώς από κάθε έλεγχο. Δεν έχουν όρια, και το θράσσος τους είναι ανεκδιήγητο.

Στο χέρι το δικό μας είναι να φτιάξουμε τα πράγματα!

Καλημέρα🙂

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

Η κόρη μου έχει μεγάλη αδυναμία στο φεγγάρι και το χαζεύει πάντα.

Προχθές που γυρίζαμε λοιπόν από το σούπερ μάρκετ, μου έδειξε τον ουρανό:

– Μαμά, κοίτα!

– Ναι μωρό μου, το φεγγαράκι είναι.

– Ναι μανούλα, όμως… έσπασε!

Πόσο γλυκειά και απλή είναι η σκέψη των παιδιών!

Ένα αγαπημένο τραγουδάκι αφιερωμένο στην κόρη μου που της αρέσει το ολόκληρο φεγγάρι

 

Καλημέρα σε όλους :D