Απόφαση ζωής!

 Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε!

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Εδώ και χρόνια ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάω να ζήσω στα Χανιά.

Την Αθήνα έχω πάψει να την αντέχω εδώ και καιρό.

Η μετακόμιση της δουλειάς μου ήταν καταλυτική.

Τον τελευταίο περίπου χρόνο, εξαιτίας της απόστασης, λείπω από το σπίτι μου το λιγότερο έντεκα ώρες την ημέρα.

Καλώς ή κακώς δεν αντέχω να είμαι τόσες ώρες μακριά απ’ τα παιδιά μου.

Εργάζομαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην ίδια εταιρεία από την οποία είμαι πολύ ευχαριστημένη (ηθικά και οικονομικά).

Όμως δεν είμαι ευτυχισμένη.

Είμαι μονίμως κουρασμένη, μονίμως εκνευρισμένη, μονίμως γεμάτη ενοχές και τύψεις.

Γενικότερα νιώθω ότι δεν ορίζω την οικογένειά μου.

Τώρα λοιπόν μας δίνεται η ευκαιρία να πάμε στα Χανιά (με μετάθεση του άντρα μου) και αποφασίσαμε να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.

Θα φύγουμε λοιπόν, μάλλον και αν όλα πάνε καλά, μέχρι το καλοκαίρι.

Για τρία χρόνια αρχικά και μετά βλέπουμε (αν και δεν νομίζω να ξαναγυρίσω πίσω)!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θα έχω χρόνο να ξεκουράζομαι!

Βέβαια θα αφήσω μια πολύ καλή δουλειά.

Αλλά δεν με ενδιαφέρει.

Πιστεύω ότι πήραμε τη σωστή απόφαση.

Αν μη τι άλλο, θα μπορέσω να μεγαλώσω εγώ τα παιδιά μου.

Υπάρχει σημαντικότερο πράγμα από αυτό;

Εύχομαι να πάνε όλα όπως τα έχουμε σκεφτεί.

Ο χρόνος θα δείξει αν έπραξα σωστά και ελπίζω ότι θα με δικαιώσει.

 

ΥΓ: που ξέρετε, ίσως έτσι να μπορέσω να κάνω κι αυτό το τρίτο παιδί που τόσο θέλω 

 

Ένα σαββατοκύριακο αλλιώτικο από τ’ άλλα…

 

Δυο πραγματάκια όλα κι όλα…

Λίγα ρούχα, ένα βιβλίο, μια φωτογραφική μηχανή!

Τα παιδιά τακτοποιημένα, για πρώτη φορά σαββατοκύριακο με τη γιαγιά… (η χαρά τους μεγάλη!)

Δυο μέρες μόνο! Θα’ ναι αρκετές; Μιλάμε για απόφαση ζωής, διόλου εύκολη!

Θα δείξει!

Προς το παρόν θα κοιτάξω να το απολαύσω! Αύριο το πρωί θα πίνω τον καφέ μου στο “Άρωμα” στο παλιό λιμάνι (αφού μου το πρότειναν), με καθαρό μυαλό

Και τη Δευτέρα θα σας πω!

Αν και είναι πια σχεδόν βέβαιο ότι θ’ αλλάξω “πατρίδα”!

And the trophy goes to…

Τώρα και να μην ήθελα να εκτεθώ το πήγαινα γυρεύοντας!

Κι αφού διεκδίκησα τα πρωτεία σαν … εμμονισμένη, δεν έχω παρά να το αποδείξω στη φίλη μου τη Νατάσσα!

Ξεκινώ απ’ το πρωί όπου αν δεν αφήσω τα πράγματα όλα όπως “πρέπει” να είναι κατ’ εμέ, δεν μπορώ να βγω απ’ το σπίτι.

Φαντάσου τώρα τι δυσκολία μπορεί να φέρει κάτι τέτοιο σε μια γυναίκα που πρέπει να έχει ετοιμάσει δυο παιδιά πριν φύγει, να πρέπει οπωσδήποτε να στρώσει κρεβάτια, να μαζέψει ότι υπάρχει τριγύρω, να φροντίσει να γίνουν με άζαξ τα τραπέζια που έχουν τζάμι. Προσθέτουν τουλάχιστον μισή ώρα προετοιμασίας που θα μπορούσα να εκμεταλλεύομαι με λίγο παραπάνω ύπνο!

Και ξεκινώ να φύγω… Πως όμως; Είδα όλα τα παράθυρα του σπιτιού αν είναι κλειδωμένα τσεκάροντας με το χέρι μου; Είδα την κουζίνα, το φούρνο, το καλοριφέρ, το θερμοσίφωνο; Είδα όλα τα δωμάτια αν είναι όπως “πρέπει”; Είδα το περιεχόμενο της τσάντας μου αρκετές φορές ονοματίζοντας συγκεκριμένα απαραίτητα πράγματα όπως πορτοφόλι, κλειδιά, κινητό και αγγίζοντάς τα παράλληλα σαν τον άπιστο Θωμά; Κι αν ναι, ποιος μ’ εμποδίζει να βγω, να διπλοκλειδώσω, να σπρώξω δυο τρεις φορές την κλειδωμένη πόρτα εξακριβώνοντας το ερμητικό της κλείσιμο και παρ’ όλα αυτά να ξαναμπώ για μια ακόμη γύρα; Κι όλα αυτά με τα παιδιά να περιμένουν υπομονετικά με ανοικτή την πόρτα του ασανσέρ να τελειώσω την παρανοϊκή καθημερινή μου επιθεώρηση!

Προχωρώντας τη μέρα μου λοιπόν, μόλις φτάσω στο γραφείο και παρκάρω, θα πρέπει να κοιτάξω αρκετές φορές το αυτοκίνητο για να σιγουρευτώ ότι δεν έχω ξεχάσει να κάνω κάτι, όπως π.χ. να τραβήξω χειρόφρενο, κάτι που θα με κάνει πολλές φορές και αφού έχω απομακρυνθεί να επιστρέψω και να τα κοιτάξω πάλι όλα απ’ την αρχή (η ίδια διαδικασία, ονοματίζω, βλέπω, αγγίζω…)

Στο γραφείο θα πιω τον καφέ μου σε συγκεκριμένη κούπα-φλιτζάνι ανάλογα με το είδος του και φυσικά έχω κουβαλήσει τη μισή μου προίκα, (τεράστια κούπα για τον νεσκαφέ, φλυτζάνι της προγιαγιάς μου για τον ελληνικό, ποτήρι της πεθεράς μου για το νερό…) όπου εννοείται δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κανείς άλλος!

Επίσης έχω μανία με την τάξη! Θέλω να έχω γύρω μου τα πάντα τακτοποιημένα! Δεν θέλω όμως και να καταπιέζω τα παιδιά μου στο παιχνίδι τους, που σημαίνει ότι καταπιέζω τον εαυτό μου και μέχρι να τελειώσουν και να μπουν όλα στη θέση τους, δεν ησυχάζω!

Άλλη μια μου εμμονή είναι αυτή με την καθαριότητα της κουζίνας και του μπάνιου. Στο υπόλοιπο σπίτι δεν με νοιάζει λίγη σκόνη, αλλά οι συγκεκριμένοι χώροι θέλω πάντα να λάμπουν! 

Και φυσικά η μεγαλύτερή μου εμμονή είναι τα παιδιά μου… Είμαι υπερπροστατευτική, ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μη μου πάθουν τίποτα, μη μου τα κλέψουνε, μη μου τα πειράξουνε… Ξαπλώνω να κοιμηθώ και σκέφτομαι άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβούν και πως θα τα αντιμετωπίσω!

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά νομίζω ότι εκτέθηκα αρκετά και έτσι κι αλλιώς το βραβείο το έχω στο τσεπάκι με αυτά και μόνο!

Λοιπόν, εγώ την ψυχοθεραπεία ξέρω ότι την έχω απόλυτη ανάγκη, εσείς όμως; Είστε σε καλύτερη μοίρα; Εμμονές έχουμε όλοι μας, είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Άλλοι μεγαλύτερες, άλλοι μικρότερες!

Και για να μην τελειώσουμε εδώ και είμαι η τελευταία που έβγαλε τα άπλυτά της στη φόρα, τι έχετε να πείτε κι εσείς; Θαλασσένια, Βασίλη, Πεταλούδα, Αντώνιε και Κατερίνα!

ΥΓ όχι τυχαία αγαπημένο καλοκαιρινό τραγούδι με τίτλο … obsession!! Σας το αφιερώνω!

Για σαφάρι κανείς;

Φέτος για πρώτη χρονιά αποφασίσαμε να κάνουμε κάμπινγκ το καλοκαίρι.

Είναι κάτι που δεν έχουμε κάνει ποτέ με τα παιδιά.

Μόλις το ανακοίνωσα στον γιο μου για να πάρω τη γνώμη του, μόνο που δεν με ξάπλωσε στο πάτωμα από τη χαρά του.

Μετά λοιπόν από τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις χαρές, αποφάσισε να πάρει τη γιαγιά του τηλέφωνο να της πει τα χαρμόσυνα νέα… 

Νίκος: ξέρεις τι θα κάνουμε φέτος το καλοκαίρι στις διακοπές;

Γιαγιά: τι μωρό μου;

Νίκος: θα κατασκηνώσουμε! και θα είμαστε όλη μέρα στη φύση, στη θάλασσα, θα κοιμόμαστε σε σκηνές, αλλά θα τρώμε σε ταβέρνες δεν θα τρώμε ζώα!!

Γιαγιά: τι λες παιδί μου;

Νίκος: ναι, ναι, η μαμά μου, μου είπε ότι θα τρώμε κάθε μέρα σε ταβέρνα, άρα δεν θα κυνηγάμε!!! 

… περιττό να σας πω ότι το καμάρι μου νόμιζε ότι θα κατασκηνώσουμε στη ζούγκλα!!!  

Καθημερινές σκέψεις…

Όμορφο το κάθε Σαββατοκύριακο!

Και πως περνάει σαν νερό…

Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν δεν χρειάζεται να δουλεύει η μητέρα!

Θυμάμαι τον εαυτό μου παλιά, ακόμα και διακοπές να πήγαινα, βιαζόμουν να γυρίσω στο γραφείο. Μου άρεσε η δουλειά μου.

Τώρα πια προσπαθώ να βρω μια λύση να κάτσω σπίτι.

Μόνιμα και για πάντα!

«Θα βαριόσουνα» μου λένε όσοι με ξέρουν.

«Αποκλείεται» απαντάω.

Κι αν υπάρχουν πράγματα να κάνεις όταν δεν δουλεύεις!!

Κι αν μεγαλώσουν τα παιδιά κι ανοίξουν τα φτερά τους, υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να μπορείς να ασχοληθείς εθελοντικά σε μια από τις τόσες οργανώσεις;

Το όνειρό μου είναι αυτό..

Το βραχυπρόθεσμο που εξελίσσεται παράλληλα και σε μακροπρόθεσμο.

Κάθε Δευτέρα πρωί που η κόρη μου δεν ξεκολλάει από πάνω μου όταν φεύγω…

Κάθε μέρα που της μιλάω στο τηλέφωνο και με παρακαλάει να πάω σπίτι…

Κάθε στιγμή που κάποιος άλλος διαβάζει το γιο μου…

Κάθε απόγευμα που είμαι με τα νεύρα σπασμένα από την κίνηση και δεν έχω το κουράγιο να παίξω πάντα με τον τρόπο που θέλουν…

Κάθε φορά που τρώμε το φαί της γιαγιάς και όχι το δικό μου…

Κάθε χρόνο που κάνω μαζί τους μόνο δεκαπέντε μέρες διακοπές και όχι τρεις μήνες όπως έκανε μαζί μου η μαμά μου… 

Κάθε μία από αυτές τις φορές και άλλες τόσες, λαχταράω να μείνω σπίτι!

Και νευριάζω, και κλαίω, και στεναχωριέμαι…

Και μετά το μετανιώνω…

Και σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να είμαι αχάριστη!

Έχουμε την υγεία μας κι αυτό είναι το πιο σημαντικό!

Για όλα τα άλλα λύσεις βρίσκονται!

Και η κυκλοθυμία μου συνεχίζεται…

Πότε πάνω, πότε κάτω…

Αλλά θα μου πεις, έτσι είναι η ζωή!

Τουλάχιστον να ευχαριστιόμαστε την κάθε μας στιγμή, σαν να είναι η τελευταία, ακόμη κι αν τα πράγματα δεν είναι ιδανικά!

Να τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι ιδανικά,

ή έστω να τα πλησιάσουμε…  

Εγώ πότε θα γίνω μάνα; (τρις…)

 

Τον τελευταίο καιρό έχω πολύ έντονη την επιθυμία του τρίτου παιδιού.

Κοινώς θέλω σαν τρελή άλλο ένα μωρό στο σπίτι.

Θα μου πεις δεν σε φτάνει η κούρασή σου;

Δεν σε φτάνει η αϋπνία σου;

Το ότι ο χρόνος είναι ελάχιστος έως ανύπαρκτος για τον εαυτό σου;

Το κλείσιμο στο σπίτι;

Γιατί εγώ έχω και το εξής κακό (;):

Δεν πάω πουθενά χωρίς τα παιδιά μου!

Κοινώς, δεδομένου ότι λείπω πολλές ώρες από το σπίτι και η άδειά μου είναι ελάχιστη (καμία χρονιά δεν έχω καταφέρει να την πάρω όλη), δεν τα έχω αφήσει ποτέ να φύγω να ξεσκάσω χωρίς αυτά, παρότι με παρακαλάει η μανούλα μου να τα κρατήσει.

Γιατί θέλω σε ότι καλό και όμορφο κάνω στη ζωή μου να τα έχω μαζί μου και όχι μόνο στη μίζερη καθημερινότητα.

Χώρια του ότι για να βγω βράδυ πρέπει να γκρεμίσει ο φούρνος της γειτονιάς γιατί δεν θέλω να κλείνω άλλους μέσα να μου τα κρατάνε!

Και είναι και χωροταξικό το θέμα: τρία χρόνια έχουμε που το πήραμε το σπίτι και θα το πληρώνουμε το πιθανότερο μέχρι να πεθάνουμε, και τα οικονομικά μας δεν μας επέτρεπαν τις τρεις κρεβατοκάμαρες.

Σε ένα δωματιάκι λοιπόν έχουμε στριμώξει τα δυο τους, το τρίτο όμως; Κι αυτό εκεί; Κι όταν αρχίσουν να μεγαλώνουν; Θα πνίγονται;

Και η μανούλα μου; Καλώς ή κακώς στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου με τίποτα… Οι υποχρεώσεις που έχουν δημιουργηθεί δεν με αφήνουν να κάτσω σπίτι, όπως η καρδιά μου θέλει και να μεγαλώνω τα παιδιά μου. Οπότε τι; Θα αποφασίζω εγώ να κάνω παιδιά, κι εκτός από τον εαυτό μου θα κλείνω και άλλους;

Όμως όσο κι αν τα σκέφτομαι όλα αυτά η επιθυμία μου δεν μειώνεται ούτε στο ελάχιστο!

Για όλα βρίσκω με το μυαλό μου λύσεις…

Όταν είχα μόνο το γιο μου, τον άντρα της ζωής μου, ήμουν πολύ ευτυχισμένη και πλήρης.

Μέσα μου όμως ήξερα ότι δύο παιδιά είναι το ιδανικό για μια οικογένεια.

Μόλις ήρθε στην ζωή μου η πριγκίπισσά μου, ένιωσα απόλυτα ολοκληρωμένη.

Τώρα σκέφτομαι ότι κάτι μου λείπει.

Νιώθω ότι τρία παιδιά είναι το ιδανικό για μια οικογένεια.

Και αν, λέω αν πείσω και τους άλλους και κάνω κι άλλο παιδί, λες και τότε, μετά από λίγα χρόνια να νιώθω ότι τέσσερα παιδιά είναι το ιδανικό για μια οικογένεια;

Τότε τι θα κάνω; Έτσι θα το πάω;

Ουφ!

Δύσκολα τα πράγματα!

Είναι δυνατόν να θες να φέρεις στον κόσμο παιδιά, και να είναι έτσι η ζωή που να σε κάνει να το σκέφτεσαι;

Είναι ή δεν είναι απαράδεκτο;

Γιατί τελικά, αν το καλοσκεφτείς, τι αξίζει στη ζωή μας;

Στη δική μου τουλάχιστον, αυτό που αξίζει πιο πολύ, αυτό που με γεμίζει χαρά και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να ζω, είναι οι στιγμές που είμαι μαζί τους.

Οι αγκαλιές τους, τα φιλιά τους, τα λόγια τους τα απίστευτα!

Τα μηδενίζουν τα αρνητικά μ’ ένα τους χαμόγελο!

Παιχνίδια… του έρωτα!

Τα τραγούδια πάντα μας εκφράζουν.

Εγώ προσωπικά μπορώ να πω ότι ταυτίζομαι πολύ με κάποια τραγούδια και ανεξάρτητα το πότε θα τα ακούσω μπορώ να γεμίσω συναισθήματα, και να τα βιώσω με απερίγραπτη ένταση!

Ένα απ’ τα παιχνίδια που χρωστάω και στο οποίο με κάλεσαν οι φίλες μου Θαλασσινή και Daisy είναι το παρακάτω:

1.                            Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπάω (συμφωνώ με το Νατασσάκι!) στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει.

2.                            Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.

3.                            Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ. Επιλέγετε ότι σας εκφράζει περισσότερο.

Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη.

Εγώ δεν θα αλλάξω τους κανόνες (σπασικλάκι; χιχιχι) και θα σας αφήσω να απολαύσετε ένα από τα ερωτικότερα τραγούδια κατά την άποψή μου, μελωδίας και στίχων, το οποίο όσα χρόνια κι αν περάσουν θα το ακούω πάντα με το ίδιο πάθος και θα μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα!

Ελπίζω να το απολαύσετε!

Να έχουμε όλοι μια καλή και ερωτικότατη εβδομάδα!

  

Αναμνήσεις

Ξύπνησα όμορφα…

Άνοιξα το παράθυρο κι ο ήλιος μπήκε μέσα στο δωμάτιο και το γέμισε με την παρουσία του.

Κοίταξα το πρόσωπό σου… Ήρεμο, γαλήνιο…

Στη σκέψη μου ήρθε εκείνη η μέρα πριν από έντεκα χρόνια…

Εγώ να προσπαθώ να μπω στο πλοίο μ’ εκείνο το βεσπάκι της κακιάς ώρας που είχα τότε και ξαφνικά να σε βλέπω μπροστά μου.

Εντελώς «τυχαία» σου είχε τύχει δουλειά στο Ηράκλειο τις ίδιες μέρες που θα έμενα κι εγώ.

Μια νύχτα στο πλοίο μαγική, χωρίς καθόλου ύπνο, μόνο κουβέντα…Πρώτη φορά τότε είδα την ανατολή του ήλιου!

Θυμάμαι τα μάτια σου…

Αυτά τα μάτια που έντεκα χρόνια μετά τα βλέπω και στον γιο μου…

Σε ξύπνησα μ’ ένα φιλί!

Μπορεί πολλές φορές ν’ αγανακτώ, να κουράζομαι, να νιώθω ότι ξεπερνάω τα όριά μου…

Δεν ξεχνώ όμως ποτέ το πόσο μ’ αγάπησες, το πόσο μου στάθηκες όλα αυτά τα χρόνια!

-         Μ’ αγαπάς;

-         Πολύ!

-         Θα μ’ αγαπάς;

-         Πάντα!!

-         Κι εγώ…

Με μια αγάπη αληθινή γιατί έχεις μια απ’ τις καλύτερες ψυχές που έχω γνωρίσει…

Και η αγάπη είναι που μετράει ακόμα κι όταν ο έρωτας πέφτει σε λήθαργο!

Και πάλι εδώ!

Με ψυχική ανανέωση και σαφώς καλύτερη διάθεση…

Όπως ήδη σας είπα, η επέμβαση πήγε πάρα πολύ καλά!

Η μανούλα μου επανήλθε, με απίστευτους πόνους που θα κρατήσουν καιρό, αλλά δεν γκρινιάζουμε γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα είναι και πάλι γερή!

Τα ζουζούνια μου δεν μπορεί να πάρει αγκαλιά, αλλά κι αυτό είναι προσωρινό…

Θέλω να σας πω για άλλη μια φορά ότι θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που σας γνώρισα όλους!

Η παρέα σας με βοήθησε πολύ, η συμπαράστασή σας ήταν μεγαλύτερη και από ανθρώπους που γνωρίζω χρόνια!

Ελπίζω να μην χρειαστεί αλλά αν ποτέ υπάρξει ανάγκη θα σταθώ κι εγώ δίπλα σας με τον ίδιο τρόπο! Κι αυτό είναι υπόσχεση!

Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!

Φιλάκι γλυκό σε όλους σας και αγκαλιά μεγάλη!

ΥΓ (να γελάσουμε): απορία του γιου μου πριν βγει η γιαγιά από το νοσοκομείο:

-         μαμά, η γιαγιά τελείωσε με την εγχείρηση;

-         ναι, μωρό μου!

-         και τότε γιατί δεν την αφήνουν να φύγει; για να μην την πρήζουμε;;;;;

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!

ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ…

Η μέρα της εγχείρησης ορίστηκε για αύριο…

Σήμερα κάνουμε εισαγωγή,

η μανούλα μου αρκετά φοβισμένη,

εγώ ίσως ακόμη πιο πολύ, γιατί είμαι απ’ έξω…

Πιστεύω θα πάνε όλα καλά,

γιατί την χρειαζόμαστε ακόμη πολύ!

Θα χαθώ για κάποιες μέρες,

θα τα πούμε σύντομα…