Το μωρό μου! Πολλές φορές τον κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι δικό μου παιδί!

Πως περνούν τα χρόνια… Σαν χθες μου φαίνεται που τον κρατούσα μια σταλίτσα στα χέρια μου!

Μόλις τον είδα για πρώτη φορά, ένιωσα γεμάτη ευγνωμοσύνη! Το ότι αξιώθηκα να γίνω μανούλα νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πράγμα που κατάφερα στη ζωή μου!

Και τώρα… Μεγαλώνει… Πρώτο σαββατοκύριακο που φεύγει μακριά μου μόνος του… Εκδρομή με τους προσκόπους! Του έφτιαξα τα πραγματάκια του, και τον ενθάρυννα να το κάνει παρότι μέσα μου ανησυχούσα πολύ! Θα φάει καλά; θα κοιμηθεί εύκολα, χωρίς φόβο; θα προσέχει να μην χτυπήσει; θα προσέχει τους άλλους; θα του λείψω;;;

Τον περιμένω να γυρίσει σαν τρελλή… το σπίτι μου είναι άδειο… η φωνούλα της μικρής μου δεν φτάνει να το γεμίσει! Κι ας κουράζομαι πολύ, κι ας τρελλαίνομαι συχνά με τις φωνές τους όταν μαλώνουν… τον θέλω εδώ…

Και σκέφτομαι ότι όπως πέρασαν τα επτά χρόνια, έτσι θα περάσουν κι άλλα επτά, κι άλλα επτά… και σιγά σιγά θα κάνει τη δική του ζωή! Και καταλαβαίνω τη δική μου τη μανούλα, που ανησυχούσε όταν φεύγαμε με τον αδερφό μου, όταν βγαίναμε έξω και γυρνούσαμε πρωί, όταν δεν ήξερε που είμαστε…

Κι όμως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής! Φέρνεις ανθρώπους στον κόσμο, τους δίνεις πάνω απ’ όλα ατέλειωτη αγάπη, τους βοηθάς να μάθουν να στέκονται στα πόδια τους, και μετά κάθεσαι πιο πίσω και τους δίνεις χώρο… Με την ελπίδα και την ευχή να είναι γερά και τυχερά! Παρακολουθώντας πάντα από απόσταση τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο που ενώ δεν τους πνίγεις, ξέρουν μέσα τους ότι είσαι πάντα μα πάντα εκεί!

Λείπω και αρκετό καιρό και νιώθω σαν να έχω χάσει λίγο την επαφή!

Λοιπόν… Χανιά επιτέλους!

Έχω σταματήσει περίπου τρεις μήνες από τη δουλειά και δεν μου έχει λείψει ούτε ένα λεπτό!

Για πρώτη φορά ζω πραγματικά μαζί με τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου στο σπίτι όλη μέρα, να φροντίζω μόνο για την οικογένειά μου. Τώρα καταλαβαίνω τι έχανα όλα αυτά τα χρόνια! Μόνο αν το ζήσεις μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά την ζωή.

Τι έχει αληθινά αξία και τι όχι…

Εδώ είναι πανέμορφα. Το μέρος πάνω κάτω όλοι το ξέρουμε. Όμως το να ζεις σε ένα τέτοιο μέρος έχοντας μεγαλώσει στην Αθήνα είναι πραγματικά απίστευτο! Το να μην είμαι τρεις ώρες την ημέρα μέσα στο αυτοκίνητο μόνο έχει από μόνο του ανεκτίμητη αξία!

Μου λείπουν βέβαια πολύ οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά κάθε τι έχει το τίμημά του. Προσπαθώ όμως να τους πείσω (όσους μπορέσω) να με ακολουθήσουν, μια και νομίζω ότι δεν θα ξαναγυρίσω στην Αθήνα.

Τα παιδιά μου είχαν μια ανέλπιστη προσαρμογή. Ο γιος μου που είναι επτά χρονών δεν θέλει να ανέβει στην Αθήνα ούτε για τις διακοπές των Χριστουγέννων… Φανταστείτε ένα παιδί της πόλης να βρίσκεται ξαφνικά σε ένα μέρος όπου βλέπει τη θάλασσα, ζει μέσα στη φύση, μετά το διάβασμα βγαίνει έξω για ποδήλατο, και κάθε σ/κ σχεδόν πηγαίνει εκδρομές σε απίστευτα μέρη! Είναι σε μια μόνιμη τρέλλα! Όπου κι αν πηγαίνουμε κάνει σαν να τον είχαν επτά χρόνια σε κλουβί… Αν το καλοσκεφτείς κάπως έτσι ήταν…

Μου λείψατε πολύ και αρκετοί από εσάς!

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, τώρα που δεν δουλεύω έχω απειροελάχιστο χρόνο για internet. Όμως πιστεύω ότι σιγά σιγά θα μπορέσω να βρω τον τρόπο να επανέρχομαι πιο συχνά!

Σας αφήνω για την ώρα… Να είστε όλοι καλά και να θυμάστε ότι στην ζωή αξίζει πραγματικά να παίρνουμε τα ρίσκα μας. Και σας το λέω εγώ που είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα περίμεναν όσοι με ξέρουν να αλλάξω με τέτοιο τρόπο τη ζωή μου!

Καλημέρα  

(από εδώ)

Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα αρκετά.

Και η αλήθεια επίσης είναι ότι τρέχω και δεν φτάνω. Απ’ τη δουλειά έπρεπε να έχω σταματήσει από τα μέσα Ιουνίου (μαζί με τα σχολεία, έτσι το είχα προγραμματίσει).

Όπως φαίνεται όμως θα τραβήξει μέχρι το τέλος Ιουλίου, δεν γίνεται διαφορετικά.

Εδώ γίνεται χαμός, τα παιδιά έχουν φύγει για διακοπές (με τη γιαγιά), ο μπαμπάς μας είναι ήδη στα Χανιά και θα έρθει στο τέλος της εβδομάδας για να ξαναφύγουμε τον Αύγουστο μαζί.

Το καλοκαίρι μας έχει πάρει τα μυαλά και όλο αυτό το τρέξιμο φαντάζει πιο μεγάλο.

Προσπαθούμε όμως να έχουμε κουράγια γιατί για το επόμενο δίμηνο θα μας χρειαστούν, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν.

Μου λείψατε όμως. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να γράφω συχνά και να σας επισκέπτομαι το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η μετακόμισή μας και να τακτοποιηθούμε στα Χανιά.

Ελπίζω όμως να μην ξεχαστούμε, εγώ σίγουρα δεν θα σας ξεχάσω και με την κάθε ευκαιρία που θα έχω, θα σας επισκέπτομαι. Ωστόσω το πιο πιθανό είναι να ξαναβρούμε το ρυθμό μας από το Σεπτέμβριο.

Κάποιους θα σας δω από κοντά, σε όλους τους άλλους εύχομαι να είστε καλά και να περάσετε ένα καταπληκτικό καλοκαίρι!

Φιλιά πολλά,

Κάτια

Είτε με αυτή

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Και… φτου ξελευτερία…….

211 211 2011

Μου το έστειλαν σήμερα με mail.

Ακόμα γελάω, καλέστε το και θα με θυμηθείτε!

 :lol:

Αντιγράφω από τον Afmarx:

“Η Αθηνά (Theoulini) πρότεινε κάτι απλό για να επανέλθει το blog της Αμαλίας στην κορυφή της λίστας των blog του sync.

«Θεωρώ ότι το ελάχιστο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε,είναι να κρατήσουμε το μπλογκ της στις πρώτες θέσεις, όπως ήταν και όσο ζούσε. Δε λέω στην πρώτη θέση που κράτησε τόσους μήνες μετά το θάνατό της, αλλά ας είναι στη δεκάδα η μαρτυρία της.
(…)
ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΧΙ ΤΟΣΟ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…»
(Athena)

Εγώ λέω να βάλουμε στόχο την 1η θέση και θα το πετύχουμε.
Η συνταγή είναι απλή:
Στα blog, οι αναφορές στην Αμαλία είναι αρκετά συχνές.

• Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε σε πρόσφατα post μας που έχουν ήδη αναρτηθεί: να πάμε στην επεξεργασία κειμένου και να μετατρέψουμε την αναφορά μας στην Αμαλία σε link προς το “fakellaki”. “

Και συνεχίζω την αντιγραφή από το επόμενό του:

Η κόρη μου έχει μεγάλη αδυναμία στο φεγγάρι και το χαζεύει πάντα.

Προχθές που γυρίζαμε λοιπόν από το σούπερ μάρκετ, μου έδειξε τον ουρανό:

- Μαμά, κοίτα!

- Ναι μωρό μου, το φεγγαράκι είναι.

- Ναι μανούλα, όμως… έσπασε!

Πόσο γλυκειά και απλή είναι η σκέψη των παιδιών!

Ένα αγαπημένο τραγουδάκι αφιερωμένο στην κόρη μου που της αρέσει το ολόκληρο φεγγάρι

Καλημέρα σε όλους :D

Χαρτί και μολύβι λοιπόν, δυο λόγια, δυο σκέψεις ν’ αφήσεις τα ίχνη σου στην blogοσφαιρα.

Έγραψα, σκάναρα και πόσταρα:

Και όλα αυτά για το http://autographcollectors.blogspot.com

Καλημέρα και καλή εβδομάδα 

 Update:  Καλέ ξέχασα να καλέσω και εγώ με τη σειρά μου!!!

Λοιπόν, αν δεν έχετε ήδη γράψει, θα ήθελα να δω κάτι από εσάς:

Μαριλένα, Ραφαηλία, Κατερίνα, Penthesila…

 και όποιος άλλος δεν έχει γράψει και θα το ήθελε, είναι ευπρόσδεκτος!

Την Δευτέρα παραιτήθηκα. Τους έδωσα μια προθεσμία μέχρι μέσα Ιουνίου (που κλείνουν και τα σχολεία) και από εκείνη τη μέρα και μετά πήζω!

Δεν ξέρω αν το έχουν απολύτως καταλάβει, ούτε καν συζητάμε σε ποιον να παραδώσω έστω κάποια πράγματα.

Καλά άκουσα τα απίστευτα, ακόμη και το να πάει ο άντρας μου μόνος του στα Χανιά κι εγώ να μείνω εδώ και να πηγαινοέρχεται τα Σαββατοκύριακα (τι είναι πια με το αεροπλάνο; ναι σωστά τι είναι; μόνο 800 € το μήνα!!!)

Παρότι ξαλάφρωσα από τη στιγμή που τους το είπα, αυτές τις μέρες έχω τις κακές μου!

Δεν ξέρω γιατί, μπορεί να φταίει και η αλλαγή πάλι του καιρού.

Ίσως πάλι το γεγονός ότι τώρα θα ήθελα να είχα ήδη φύγει!

Μπορεί και οι φοβίες που με πιάνουν πότε πότε!

Καλημέρα!

ΥΓ πολύ πίεση αυτές τις μέρες

Θα χαθούμε λίγες μέρες… Καμιά δεκαριά για την ακρίβεια

Κατάφερα να πάρω άδεια και να ευχαριστηθώ λίγο τα μικρούλια μου κι αυτά εμένα!!

Αν μπορέσω θα περάσω να σας δω!

Εύχομαι σε όλους καλό Πάσχα, με υγεία πάνω απ’ όλα, ευτυχία και αγάπη!

Όλα τα άλλα έρχονται!