Τώρα και να μην ήθελα να εκτεθώ το πήγαινα γυρεύοντας!
Κι αφού διεκδίκησα τα πρωτεία σαν … εμμονισμένη, δεν έχω παρά να το αποδείξω στη φίλη μου τη Νατάσσα!
Ξεκινώ απ’ το πρωί όπου αν δεν αφήσω τα πράγματα όλα όπως “πρέπει” να είναι κατ’ εμέ, δεν μπορώ να βγω απ’ το σπίτι.
Φαντάσου τώρα τι δυσκολία μπορεί να φέρει κάτι τέτοιο σε μια γυναίκα που πρέπει να έχει ετοιμάσει δυο παιδιά πριν φύγει, να πρέπει οπωσδήποτε να στρώσει κρεβάτια, να μαζέψει ότι υπάρχει τριγύρω, να φροντίσει να γίνουν με άζαξ τα τραπέζια που έχουν τζάμι. Προσθέτουν τουλάχιστον μισή ώρα προετοιμασίας που θα μπορούσα να εκμεταλλεύομαι με λίγο παραπάνω ύπνο!
Και ξεκινώ να φύγω… Πως όμως; Είδα όλα τα παράθυρα του σπιτιού αν είναι κλειδωμένα τσεκάροντας με το χέρι μου; Είδα την κουζίνα, το φούρνο, το καλοριφέρ, το θερμοσίφωνο; Είδα όλα τα δωμάτια αν είναι όπως “πρέπει”; Είδα το περιεχόμενο της τσάντας μου αρκετές φορές ονοματίζοντας συγκεκριμένα απαραίτητα πράγματα όπως πορτοφόλι, κλειδιά, κινητό και αγγίζοντάς τα παράλληλα σαν τον άπιστο Θωμά; Κι αν ναι, ποιος μ’ εμποδίζει να βγω, να διπλοκλειδώσω, να σπρώξω δυο τρεις φορές την κλειδωμένη πόρτα εξακριβώνοντας το ερμητικό της κλείσιμο και παρ’ όλα αυτά να ξαναμπώ για μια ακόμη γύρα; Κι όλα αυτά με τα παιδιά να περιμένουν υπομονετικά με ανοικτή την πόρτα του ασανσέρ να τελειώσω την παρανοϊκή καθημερινή μου επιθεώρηση!
Προχωρώντας τη μέρα μου λοιπόν, μόλις φτάσω στο γραφείο και παρκάρω, θα πρέπει να κοιτάξω αρκετές φορές το αυτοκίνητο για να σιγουρευτώ ότι δεν έχω ξεχάσει να κάνω κάτι, όπως π.χ. να τραβήξω χειρόφρενο, κάτι που θα με κάνει πολλές φορές και αφού έχω απομακρυνθεί να επιστρέψω και να τα κοιτάξω πάλι όλα απ’ την αρχή (η ίδια διαδικασία, ονοματίζω, βλέπω, αγγίζω…)
Στο γραφείο θα πιω τον καφέ μου σε συγκεκριμένη κούπα-φλιτζάνι ανάλογα με το είδος του και φυσικά έχω κουβαλήσει τη μισή μου προίκα, (τεράστια κούπα για τον νεσκαφέ, φλυτζάνι της προγιαγιάς μου για τον ελληνικό, ποτήρι της πεθεράς μου για το νερό…) όπου εννοείται δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κανείς άλλος!
Επίσης έχω μανία με την τάξη! Θέλω να έχω γύρω μου τα πάντα τακτοποιημένα! Δεν θέλω όμως και να καταπιέζω τα παιδιά μου στο παιχνίδι τους, που σημαίνει ότι καταπιέζω τον εαυτό μου και μέχρι να τελειώσουν και να μπουν όλα στη θέση τους, δεν ησυχάζω!
Άλλη μια μου εμμονή είναι αυτή με την καθαριότητα της κουζίνας και του μπάνιου. Στο υπόλοιπο σπίτι δεν με νοιάζει λίγη σκόνη, αλλά οι συγκεκριμένοι χώροι θέλω πάντα να λάμπουν!
Και φυσικά η μεγαλύτερή μου εμμονή είναι τα παιδιά μου… Είμαι υπερπροστατευτική, ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μη μου πάθουν τίποτα, μη μου τα κλέψουνε, μη μου τα πειράξουνε… Ξαπλώνω να κοιμηθώ και σκέφτομαι άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβούν και πως θα τα αντιμετωπίσω!
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά νομίζω ότι εκτέθηκα αρκετά και έτσι κι αλλιώς το βραβείο το έχω στο τσεπάκι με αυτά και μόνο!
Λοιπόν, εγώ την ψυχοθεραπεία ξέρω ότι την έχω απόλυτη ανάγκη, εσείς όμως; Είστε σε καλύτερη μοίρα; Εμμονές έχουμε όλοι μας, είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Άλλοι μεγαλύτερες, άλλοι μικρότερες!
Και για να μην τελειώσουμε εδώ και είμαι η τελευταία που έβγαλε τα άπλυτά της στη φόρα, τι έχετε να πείτε κι εσείς; Θαλασσένια, Βασίλη, Πεταλούδα, Αντώνιε και Κατερίνα!
ΥΓ όχι τυχαία αγαπημένο καλοκαιρινό τραγούδι με τίτλο … obsession!! Σας το αφιερώνω! 
22 Σχόλια
Απρίλιος 7, 2008 σε 6:02 μ.μ
απαπαπαπαπα!!!!
Καλέ, σοβαρά μιλάς;
όοοοολα αυτά κάνεις το πρωί, πριν φύγεις;
Μόνο το πρώτο βραβείο; Με έπαινο θα το πάρεις!!!
Φιλάκια πολλά, καλή βδομάδα!!!!!
Απρίλιος 7, 2008 σε 6:59 μ.μ
Το παιχνίδι των εμμονών, έτσι; Σε ευχαριστώ νεράιδα μου, να δω τι θα βρω να γράψω τώρα… Φιλιά
Απρίλιος 7, 2008 σε 7:10 μ.μ
Καλησπέρα Νεραϊδόσκονη. Εμμονές λοιπόν αφορά το παιχνίδι, σωστά; Ωραίο θέμα. Θα ετοιμάσω ένα post που έχω υποσχεθεί κι αμέσως μετά θ’ ανταποκριθώ στην πρόσκληση σου. Σ’ ευχαριστώ πολύ που με συμπεριέλαβες. Τα φιλιά μου έχεις!
Απρίλιος 8, 2008 σε 11:01 π.μ.
Καλημέρα Νεραϊδόσκονη!
Σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση αυτή.
Πριν καν ξεκινήσω να γράφω τις εμμονές μου, αμέσως το μυαλό άρχισε να τις μετρά και όχι πως δεν το ήξερα, μα κατανόησα περισσότερο το πόσο περίεργο άτομο είμαι!!!
Το ότι βρίσκω ομοιότητες και με τις δικές σου εμμονές ελπίζω να είναι κάτι το φυσιολογικό!
Ελπίζω μέχρι την Παρασκευή να έχω απαντήσει στην πρόσκληση.
Καλή σου μέρα και πάλι.
Απρίλιος 8, 2008 σε 11:54 π.μ.
Λϊγο πιο χαλαρά με τα παιδιά, γιατί ….από την εφηβεία και ύστερα τί θα κάνεις; Το σκέφτηκες;…
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Απρίλιος 8, 2008 σε 12:00 μ.μ
@ Εμ, εγώ στο έλεγα Νατασσάκι μου, με το σπαθί μου το κερδίζω !! Είμαι εκτός συναγωνισμού!
Φιλάκια πολλά!
Απρίλιος 8, 2008 σε 12:01 μ.μ
@ Βασίλη μου το ότι δεν σου έρχεται τίποτα στο μυαλό και πρέπει να ψάξεις είναι πολύ θετικό!!
Σίγουρα δεν είσαι σαν κι εμένα
Καλημέρα!!!
Απρίλιος 8, 2008 σε 12:02 μ.μ
@ Καλημέρα Κατερίνα μου!
Εμμονές ναι!
Και ποιος δεν έχει κάποια!
Φιλάκια, καλημέρα!
Απρίλιος 8, 2008 σε 12:04 μ.μ
@ Φυσιολογικό Αντώνη, λες;
Μακάρι, αν είμαστε αρκετοί, να μην ανησυχώ κι εγώ
Καλημέρα, θα περιμένω να δω και τις δικές σου
Απρίλιος 8, 2008 σε 12:06 μ.μ
@ Άστα Γλαρένια μου, δεν ξέρω τι θα κάνω τότε!
Να φανταστείς ότι απορώ με τους δικούς μου που με άφηναν να βγαίνω στην δική μου εφηβεία!
Ελπίζω ότι θα καταφέρω να συγκρατηθώ, γιατί ξέρω ότι δεν θέλω και να τα καταπιέσω!
Φιλάκια πολλά κι από μένα σε όλους σας
Απρίλιος 9, 2008 σε 1:39 μ.μ
Kαλημέρα Νεραιδένια μου!
Φιλιά
Απρίλιος 9, 2008 σε 1:41 μ.μ
@ Καλημέρα ομορφούλα! φιλάκια πολλά κι από εμένα
Απρίλιος 9, 2008 σε 2:00 μ.μ
Καλέ, τι είναι ετούτο, χαλάρωσε, νέο παιδί!! ποιό βραβείο? Θες και βραβείο “τρομάρα” σου!
Εδώ δεν μιλάμε για εμμονές παιδάκι μου…. Ελεος, δεν σκέπτεσαι τι νεύρα μεταφέρεις στα παιδάκια σου?
Χαλάρωσε και απόλαυσε την ζωή !!! Φιλιά
Απρίλιος 9, 2008 σε 2:53 μ.μ
@ Ζουζούνα μου το βραβείο εννοείται ότι είναι αστείο, απλά το είχα διεκδικήσει σε μια σύγκριση με την νατάσσα.
Και επίσης εννοείται ότι ξέρω ότι πρέπει να χαλαρώσω πάνω απ’ όλα για τον εαυτό μου, γιατί εγώ είμαι αυτή που ταλαιπωρείται!
Όμως είναι θέμα καταστάσεων δυστυχώς, κι αν κοιτάξω πίσω δεν ήμουν έτσι!
Θα δείξει, πιστεύω ότι αν καταφέρω να κάνω κάποια πράγματα όπως θέλω, θα καταφέρω και να ηρεμήσω, και να αλλάξω, και να ευχαριστηθώ!
Φιλάκια πολλά
Απρίλιος 10, 2008 σε 12:16 μ.μ
Καλημέρα νεραϊδούλα μου
Απρίλιος 10, 2008 σε 4:13 μ.μ
@ Καλό μεσημέρι Βασίλη μου
Απρίλιος 10, 2008 σε 10:54 μ.μ
Σε παρακολουθω με αυτα που γραφεις και μπραβο σου για τις πρωινες σου προσπαθιες με την καθαριοτητα το κουσουρι δεν περνα ,το κουβαλαμε χρονια,ομως με τα παιδια οπως σου λεει και η γλαρενια προσεχε γιατι η πολυ αδυναμια δε βγαινει σε καλο,τοσο στα παιδια που καποια στιγμη πνιγονται και θελουν να σπασουν την υπερπροστασια,αλλα σου καταλογιζουν και ευθυνες οτιο τους πνιγεις.γιατι δεν μπορουν να καταλαβουν το πονο της μανας και μετα εσυ πικραινεσαι.Τα εχω περασει πιο μπροστα και τα περνω παρ’ολο που ειναι μεγαλα και ολο τον μπελα μου βρισκω. Γεια σου νεραιδοσκονη.
Απρίλιος 11, 2008 σε 11:57 π.μ.
[...] δικές μου εμμονές Με κάλεσε η Νεραϊδόσκονη να μιλήσω για τις εμμονές που έχω. Για να με [...]
Απρίλιος 11, 2008 σε 12:10 μ.μ
Δηλαδη θες να εκθεσουμε την καθημερινοτητα μας και τις εμμονες μας; Piece of cake! Απο βδομαδα θα το’ χεις! καλημερα!
Απρίλιος 11, 2008 σε 3:00 μ.μ
@ Αγαπητή eletg, έχεις δίκιο σε αυτό που λες, μη νομίζεις όμως δεν το αφήνω να φανεί πολύ στα παιδιά. Περισσότερο εγώ η ίδια ταλαιπωρούμαι.
Τώρα δεν ξέρω, ίσως με τον καιρό να ηρεμήσω, αλλά αν είσαι γενικά αγχώδης είναι δύσκολο να αποφύγεις τέτοιες καταστάσεις!
Σ΄ευχαριστώ που πέρασες
Απρίλιος 11, 2008 σε 3:01 μ.μ
@ Αντώνη έρχομαι να σε δω κι εσένα
Απρίλιος 11, 2008 σε 3:02 μ.μ
@ Ναι πεταλουδίτσα μου, αυτά!
Θα περιμένω να σε διαβάσω
Φιλιά πολλά και καλό σ/κ!
ΥΓ Σου χρωστάω κι εγώ από παιχνιδάκι, δεν το έχω ξεχάσει
Υποβολή απάντησης