Κοιτάζω ξανά πίσω…Πάνε πολλά χρόνια από τότε που σε είδα τελευταία φορά…
Κι όμως είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα…
Τι ήσουν για μένα;
Και μάνα, κι αδελφή, και η καλύτερή μου φίλη…
Έφυγες νωρίς, πολύ νωρίς…
Κι άφησες πίσω σου μόνο γιατί και πόνο…
Οι αναμνήσεις σου αμέτρητες…
Κι όμως, είναι τόσα χρόνια κι ο πόνος είναι αμείωτος…
Είναι δυνατόν να συνεχίζεται η ζωή ίδια, όταν χάνεται κάποιος
αγαπημένος σου και μάλιστα τόσο ξαφνικά και άδικα;
Νομίζω η σταδιακή αύξηση της σκληρότητας του χαρακτήρα μου οφείλεται σε αυτό καθ’ αυτό το γεγονός.
Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο, και θεωρώ ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να μην χαίρομαι και να μην λυπάμαι με την ίδια ένταση που το έκανα παλαιότερα.
Αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου σε χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο…
Να ήσουν δίπλα μου, να μην περνάω τις δύσκολες αυτές καταστάσεις χωρίς εσένα…
Οποιαδήποτε άλλη παρουσία είναι ελλιπής!
Εύχομαι μόνο πραγματικά και μέσα απ’ την καρδιά μου
να ‘σαι κοντά μου από εκεί ψηλά…
σαν άγγελος που σίγουρα έγινες αν όντως υπάρχει η ζωή μετά…
42 σχόλια
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 1:40 μμ
αυτό με πόνεσε… χτύπησες φλέβα..
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 1:46 μμ
@ είναι απίστευτα τα συναισθήματα σε τέτοιες καταστάσεις δηιάνειρα…
και νομίζω πάνω κάτω τα ίδια για όποιον έχει ζήσει κάτι αντίστοιχο..
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 2:01 μμ
είμαι του ίδιου καταστατικού κορίτσια και πιστεύω ακραδάντως πως υπάρχει μετά θάνατον ζωή… γίνονται άγγελοι και μας προσέχουν μέχρι να πεθάνουμε…
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 2:06 μμ
..κι εκτός των άλλων, αν στεναχωριέσαι τοσο πολύ, τη βαραινεις.
δεν κανει.
να την έχεις παντα κοντά σου, ανάλαφρα κι αγαπημένα: οπως πριν..
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 2:10 μμ
@ μακάρι daisy κι εγώ κατά βάθος αυτό πιστεύω, αλλά να, με πιάνει και το παράπονο της αβεβαιότητας πολλές φορές
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 2:13 μμ
@ Μαριλένα μου αυτό προσπαθώ, απλά είναι στιγμές που η απουσία είναι ακόμη πιο αισθητή λόγω της ανάγκης υποστήριξης σε δύσκολες ή έντονες στιγμές της ζωής γενικότερα… και δεν μπορείς να μην στεναχωριέσαι… είναι κι αυτή η έλλειψη της αγκαλιάς…που τα κάνει χειρότερα..
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 4:17 μμ
Είναι όμορφες οι αναμνήσεις που έχεις όμως, ε; Και είμαι σίγουρη ότι τη νιώθεις κοντά σου, όσες φορές τη χρειάζεσαι
Οι αγαπημένοι μας δεν χάνονται όσο τους θυμόμαστε…
Και πάρε από δω μια αγκαλιά, μπορεί να μην είναι ίδια, αλλά μια αγκαλιά πάντα βοηθάει!
Φιλάκια πολλά
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 7:22 μμ
Είναι οι στιγμές που όλοι θέλουμε κάποιον κοντά μας και ξέρουμε ότι οτιδήποτε που αναπνέει, δεν μπορεί να νοιώσει τι κατά βάθος υπάρχει μέσα μας!
Είναι τότε που καταλαβαίνουμε ότι μόνο τέτοιες παρουσίες μπορούν να μας απαλύνουν τα μέσα μας, επειδή ακριβώς το νοιώθουν χωρίς να χρειαστεί να το πούμε…
Οι θερμές σου σκέψεις μπορούν να το καταφέρουν αυτό νεραϊδόσκονη!
Είμαι σίγουρος ότι συμβαίνει….
Καλό σου βράδυ!
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 7:50 μμ
Πονάει νεραιδένια μου η απουσία αυτή…. πονάει, όμως, θέλω να πιστεύω οτι ολη αυτή η δύναμη, η αγάπη, δεν χάνεται.Καπού εκεί ψηλά στ’αστέρια είναι και μας γνέφει!
Σε φιλω πολυ πολυ
Φεβρουαρίου 20, 2008 σε 7:50 μμ
Το πιο πολύ που μπορούμε να κάνουμε πια από αυτά τα αγαπημένα μας πρόσωπα που χάθηκαν άδικα, είναι οι αναμνήσεις μας και η κατάθεση ψυχής γι αυτά. Ξέρω ότι αυτόν τον καιρό θέλεις το χέρι αυτης της “ψυχής” να σε κρατήσει και να σε στηρίξει. Κράτα τη θύμιση σαν φυλαχτό και προχώρησε μπροστά. Μια αγκαλιά και μια σταλιά αγάπης από μένα. Καλό σου βραδυ γλυκειά μου.
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 9:08 πμ
Ελπιζω οτι σου συμβαινει να περασει γρηγορα σαν ενας εφιαλτης, που ξυπνας και χανεται.
Καταλαβαινω πως ειναι να χανεις ενα δικο σου ανθρωπο, ξαφνικα και αδικα. Ειμαι σιγουρη οτι σε κοιταζει απο ψηλα και σε προσεχει κιολας. Αν μπορουσαμε να αντιληφθουμε ολα οσα γινονται γυρω μας, ισως να βλεπαμε η να νιωθαμε ολες αυτες τις ψυχες που μας τριγυριζουν…ακου την καρδια σου…τι σου λεει;;;
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 10:38 πμ
@ Νατασσάκι μου πραγματικά έτσι λένε ότι κάποιος πεθαίνει πραγματικά όταν τον ξεχνάς, και εγώ μόνο αυτό δεν κάνω… έχω υπέροχες αναμνήσεις, και ίσως γι’ αυτό να είναι και μεγαλύτερη η έλλειψη!
Αγκαλίτσα και φιλί γλυκό και από εμένα, σ’ ευχαριστώ
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 10:40 πμ
@ Το νιώθουν λες Αντώνη; αυτό θέλω να πιστεύω κι εγώ… νιώθω ακριβώς έτσι ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά!
Να σαι καλά …
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 10:44 πμ
@ Αχ, θαλασσένια μου γλυκειά, μας γνέφουν, έτσι;
μακάρι, όμως ο πόνος είναι αβάσταχτος πολλές φορές, όσα χρόνια κι αν περάσουν… κι είναι κάποιες μέρες, που δεν αντέχονται..
Φιλί γλυκό γλυκό κι από εμένα…
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 11:02 πμ
@ Οι αναμνήσεις μας πολλές φορές σε στιγμές μεγάλης αγωνίας, σου προκαλούν περισσότερο πόνο Βασίλη μου… αυτό τον καιρό το είχα μεγάλη ανάγκη πραγματικά κι εσύ το ξέρεις!!
Σ’ ευχαριστώ , αγκαλιά και φιλάκι κι από εμένα!
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 11:03 πμ
@ Σ’ ευχαριστώ πολύ butterfly, κι εγώ έτσι πιστεύω, απλά μου λείπει πολύ!
αυτό που περιγράφεις θα ήταν υπέροχο!!
Φεβρουαρίου 21, 2008 σε 9:10 μμ
Εχω περασει αντιστοιχες δυσκολες στιγμες στη ζωη μου.
Και ποιος δεν εχει περασει ..? Κοινη η μοιρα..
Θελει πολυ δυναμη.. Ο μεγαλυτερος φοβος μου μη χασω ξανα καποιον που αγαπαω.. Κουραγιο.
Φεβρουαρίου 22, 2008 σε 7:21 πμ
@ Αρτιστάκι το ξέρω, κάθε οικογένεια έχει ζήσει τουλάχιστον ένα δράμα… και αυτός είναι και ο δικός μου φόβος… Να σαι καλά, σ’ ευχαριστώ.
Φεβρουαρίου 23, 2008 σε 2:29 μμ
Όλα καλά θα πάνε. Λίγες μέρες ακόμα . Φιλιά, καλημέρα
Φεβρουαρίου 24, 2008 σε 10:49 πμ
Να είσαι σίγουρη ότι είναι δίπλα σου ,
απλά δεν μπορείς εσύ να την δεις.
Έχει ανοίξει τα ολόλευκα φτερά της
και σε ακουμπάει στους ώμους.
Νιώσε το !!!!!!!!
Καλό μεσημέρι
Φεβρουαρίου 24, 2008 σε 10:09 μμ
σίγουρα σε κοιτάει από εκεί ψηλά!
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 12:46 μμ
@ Λίγες Βασίλη μου, μακάρι…
Καλημέρα και καλή σου εβδομάδα!
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 12:50 μμ
@ Αχ, anamella, τι γλυκά που το περιέγραψες!! σ’ ευχαριστώ πολύ!
καλή σου εβδομάδα
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 12:50 μμ
@ μελωμένε σ’ ευχαριστώ πολύ!
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 1:07 μμ
Kαλημέρα ηλιόλουστη και πάλι!!!
Ολα καλά θα πάνε θα δείς!
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 1:11 μμ
@ Καλημέρα θαλασσινή μου κι από εδώ
Μακάρι, να’ σαι καλά και σ’ ευχαριστώ!!
Φεβρουαρίου 25, 2008 σε 9:45 μμ
΄ολοι έχουμε μετρήσει απώλειες αγαπημενων μας και έχουμε πονάσει γι’ αυτές.
Να την ανακαλείς όσο πιο συχνά μπορείς…να ζει μέσα από εσένα. Αυτό είναι και η αθανασία της ψυχής…
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 8:11 πμ
@ Αυτό κάνω γλαρένια μου,
έχουν περάσει εννιά χρόνια και αν θέλεις το πιστεύεις, αλλά την ανακαλώ κάθε μα κάθε μέρα, σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Φιλί γλυκό και από εμένα
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 8:43 πμ
Καλημέρα γλυκεια μου νεράιδα πασπαλισμένη με αρκετή ζάχαρη…
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 8:45 πμ
@ Καλημέρα πορτοκαλένιε μου, φιλάκι γλυκό
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 9:17 πμ
άσχημο το αίσθημα απώλειας αγαπημένων προσώπων…
να ξέρεις πως όσα χρόνια και αν πέρασουν δεν προκέιτε να ξεχάσεις ποτέ.
το αγγιγμά της στη ψυχή σου θα είναι πάντα εκεί. Αυτοί που πέθαινουν είναι αυτοί που Ξεχνάμε.
Πρέπει όμως να είσαι χαρούμενη να χαμογέλας για να είναι και αυτή το ίδιο.
πολλα φιλιά
χχχ
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 9:20 πμ
@ το ξέρω irene και ξέρω ότι δεν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο θα είναι πάντα ζωντανή!
σ’ ευχαριστώ που με επισκέφτηκες,
καλή σου μέρα
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 9:27 πμ
Καλημέρα!
Ηλιόλουστη και φωτεινή
(φιλάκι, κι αγκαλιά, έτσι να τα έχεις..!
)
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 9:28 πμ
Καλημέρα νατασσάκι!
Κι αν τα θέλωωωω…
Τα ανταποδίδω, σμουτςςςςςς!!
Φεβρουαρίου 26, 2008 σε 10:24 μμ
αχ ρε ψυχούλα..σε νιώθω πιο πολύ απο ποτέ
Φεβρουαρίου 27, 2008 σε 9:37 πμ
καλημερα νεραιδοσκονη μου.. ο πονος δεν φευγει ποτε.. ειναι εδω να μεγαλωνει την αγαπη .. να συντροφευει τις σκεψεις κ τα αισθηματα.. με καταλαβενεις κ το ξερω.. μα θα ναι παντα εκει.. διπλα σου.. θα την νιωθεις οπως μονο εσυ ξερεις το πως.. οσα χρονια κ αν περασουν.. θα ναι σαν να μη περασε ουτε μια μερα.. γιατι καποιοι ανθρωποι ειναι σαν να μην εφυγαν ποτε για μας μεσα μας.. κ σου στελνει τα φιλια της σιγουρα καλη μου.. με καποια απ τις αχτιδες του ηλιου που.. σου τραβα την προσοχη ..χωρις λογο… καποιες στιγμες..
Φεβρουαρίου 27, 2008 σε 1:34 μμ
Καλό απόγευμα, καλή συνέχεια δυνατά με χαμόγελο
Φεβρουαρίου 27, 2008 σε 2:43 μμ
και μια αγκαλιά και φιλιά, και σήμερα !
Καλή συνέχεια
Απριλίου 10, 2008 σε 11:01 πμ
Αποκωδικοποίηση…: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,….
Σχηματοποίηση λόγου, θεογονία, κοσμογονία,….
Γεια…..
(…..και να μην αμφιβάλεις για την μεταθανάτια, του κορμιού, ζωή της ψυχής….,
ανθρώπων και κατθρώπων….. )
URL : http://www.siopi.gr
Απριλίου 10, 2008 σε 4:10 μμ
@ Γεια σου και σένα Αλέξανδρε…
όλοι νομίζω θέλουμε να πιστεύουμε στη ζωή μετά, απλά είναι πολύ δύσκολο να το αποδεκτείς απόλυτα!
Νοεμβρίου 9, 2008 σε 11:02 μμ
Αυτό που ποτέ δεν πεθαίνει, ποτέ δεν χάνεται, είναι η μνήμη μας καρδούλα μου. Τους αγαπημένους τους κουβαλάμε μέσα μας και από εκεί, από τη δική μας καρδιά μας μιλούν.
Κουράγιο και οι απαντήσεις θα έρθουν
Ιανουαρίου 28, 2009 σε 3:03 πμ
αν θελεις γραψε μου στο e mail μου να σου πω κι’ εγω μια ιστορια κι’ αν βολευει να τα πουμε κι’ απο κοντα ΜΑΙΡΗ