Τα νέα μας

(από εδώ)

Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα αρκετά.

Και η αλήθεια επίσης είναι ότι τρέχω και δεν φτάνω. Απ’ τη δουλειά έπρεπε να έχω σταματήσει από τα μέσα Ιουνίου (μαζί με τα σχολεία, έτσι το είχα προγραμματίσει).

Όπως φαίνεται όμως θα τραβήξει μέχρι το τέλος Ιουλίου, δεν γίνεται διαφορετικά.

Εδώ γίνεται χαμός, τα παιδιά έχουν φύγει για διακοπές (με τη γιαγιά), ο μπαμπάς μας είναι ήδη στα Χανιά και θα έρθει στο τέλος της εβδομάδας για να ξαναφύγουμε τον Αύγουστο μαζί.

Το καλοκαίρι μας έχει πάρει τα μυαλά και όλο αυτό το τρέξιμο φαντάζει πιο μεγάλο.

Προσπαθούμε όμως να έχουμε κουράγια γιατί για το επόμενο δίμηνο θα μας χρειαστούν, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν.

Μου λείψατε όμως. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να γράφω συχνά και να σας επισκέπτομαι το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η μετακόμισή μας και να τακτοποιηθούμε στα Χανιά.

Ελπίζω όμως να μην ξεχαστούμε, εγώ σίγουρα δεν θα σας ξεχάσω και με την κάθε ευκαιρία που θα έχω, θα σας επισκέπτομαι. Ωστόσω το πιο πιθανό είναι να ξαναβρούμε το ρυθμό μας από το Σεπτέμβριο.

Κάποιους θα σας δω από κοντά, σε όλους τους άλλους εύχομαι να είστε καλά και να περάσετε ένα καταπληκτικό καλοκαίρι!

Φιλιά πολλά,

Κάτια

 

Freedom !

Είτε με αυτή την εκδοχή

 

 

Είτε με αυτή

 

 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Και… φτου ξελευτερία…….

Γραμμή βοηθείας…

… εθισμένων στα λαϊκα άσματα:

211 211 2011

Μου το έστειλαν σήμερα με mail.

Ακόμα γελάω, καλέστε το και θα με θυμηθείτε!

 :lol:

Αμαλία…

… ένα χρόνο μετά.

Αντιγράφω από τον Afmarx:

“Η Αθηνά (Theoulini) πρότεινε κάτι απλό για να επανέλθει το blog της Αμαλίας στην κορυφή της λίστας των blog του sync.

«Θεωρώ ότι το ελάχιστο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε,είναι να κρατήσουμε το μπλογκ της στις πρώτες θέσεις, όπως ήταν και όσο ζούσε. Δε λέω στην πρώτη θέση που κράτησε τόσους μήνες μετά το θάνατό της, αλλά ας είναι στη δεκάδα η μαρτυρία της.
(…)
ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΧΙ ΤΟΣΟ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…»
(Athena)

Εγώ λέω να βάλουμε στόχο την 1η θέση και θα το πετύχουμε.
Η συνταγή είναι απλή:
Στα blog, οι αναφορές στην Αμαλία είναι αρκετά συχνές.

• Κάθε φορά που σε κάποιο post μας αναφέρουμε το όνομά της, ας το μετατρέπουμε σε link προς το blog της: http://fakellaki.blogspot.com

• Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε σε πρόσφατα post μας που έχουν ήδη αναρτηθεί: να πάμε στην επεξεργασία κειμένου και να μετατρέψουμε την αναφορά μας στην Αμαλία σε link προς το “fakellaki”. “

Και συνεχίζω την αντιγραφή από το επόμενό του:

Σε όσους, καλοπροαίρετα, αναρωτιούνται “τι νόημα έχει να βρεθεί το blog της Αμαλίας στην λίστα του sync ξανά”, απαντάω με τα ίδια τα λόγια της Αμαλίας:

«για να έχει νόημα αυτό που κάνω, πρέπει να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι γιατροί ή φοιτητές της ιατρικής ακόμη καλύτερα.Αυτοί έχουν περισσότερες ελπίδες να “πάρουν” κάτι από αυτή την αθλιότητα που έζησα….»

Το blog της Αμαλίας περιέχει την μαρτυρία της.
Δεν είναι φάντασμα.
Aς μετατρέψουμε αυτήν την μαρτυρία σε ακοίμητη Ερινύα:
-Γι΄ αυτούς που αφήνουν το ΕΣΥ να διαλυθεί
-Γι΄αυτούς που αφήνουν τον ασθενή στο έλεος της γραφειοκρατίας, της υποβαθμισμένης περίθλαψης και των ράντζων .
-Γι’ αυτούς που παίρνουν φακελάκι.
-Γι’ αυτούς που νομοθετούν όχι για να προστατέψουν τον ασθενή, αλλά τις φαρμακευτικές εταιρίες και τα κέρδη τους.
-Γι΄αυτούς που αδιαφορούν
-Για εμάς που εφησυχάζουμε…”

Και από τη φιλενάδα μου:

“… Και δεν θα το ανέφερα καν εδώ, αν δεν ήταν να σας πω για την Αμαλία -ήταν σαν σήμερα, πέρσυ… ήταν το τρίτο ποστ μου, και μετά όλη αυτή η κινητοποίηση, τόσοι άνθρωποι άγνωστοι… Δεν την ξεχάσαμε -τουλάχιστον όχι εγώ. Είχα ξεκινήσει να την διαβάζω πολύ πιο πρίν -ο AfMarx το είχε γράψει από τις 16 Απριλίου. Μα, ότι θα με συγκλόνιζε έτσι ο θάνατος μιας άγνωστης, δεν το περίμενα… Ίσως γιατί αυτή η “άγνωστη” δίδαξε, με την αξιοπρέπειά και το θάρρος της, ότι εδώ, εκτός από τραγουδάκια και ποιηματάκια και ζωγραφιές, μπορούμε να είμαστε και κραυγή. Μπορεί να είμαστε και ελπίδα. Μπορεί να είμαστε και  γροθιά. Φτάνει να μην ξεχνάμε -και φτανει να μαθαίνουμε. Γι’ αυτό συμφωνώ με την πρόταση της Αθηνάς, και έτσι όπως την “προχωράει ο AfMarx εδώ. Θαρρώ πώς το χρωστάμε -στους εαυτούς μας. Και δείτε, για την πρώτη Ιουνίου τι ετοιμάζουν εδώ.  Και μπράβο και στη Ροδιά, που άνοιξε blog στο όνομα της Αμαλίας, και μεταφέρει σιγά σιγά τα κείμενά της. Όσο περισσότεροι τα δουν, τόσο καλύτερα.”

Συμφωνώ απόλυτα με τα παιδιά, γι’ αυτό και σας μεταφέρω τα post τους αυτούσια, χωρίς σχόλια δικά μου. Γιατί πραγματικά όσο περισσότεροι τα δουν, τόσο καλύτερα.

Είναι καιρός πια να κάνουμε κάτι, ο καθένας ότι μπορεί. Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Όλοι αυτοί ποντάρουν στην ανάγκη μας, στον πόνο μας, στην αγωνία μας για τη ζωή του δικού μας ανθρώπου. Η κατάσταση όμως έχει ξεφύγει πια εντελώς από κάθε έλεγχο. Δεν έχουν όρια, και το θράσσος τους είναι ανεκδιήγητο.

Στο χέρι το δικό μας είναι να φτιάξουμε τα πράγματα!

Καλημέρα

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

Η κόρη μου έχει μεγάλη αδυναμία στο φεγγάρι και το χαζεύει πάντα.

Προχθές που γυρίζαμε λοιπόν από το σούπερ μάρκετ, μου έδειξε τον ουρανό:

- Μαμά, κοίτα!

- Ναι μωρό μου, το φεγγαράκι είναι.

- Ναι μανούλα, όμως… έσπασε!

Πόσο γλυκειά και απλή είναι η σκέψη των παιδιών!

Ένα αγαπημένο τραγουδάκι αφιερωμένο στην κόρη μου που της αρέσει το ολόκληρο φεγγάρι

 

Καλημέρα σε όλους :D

Ιδιογράφως…

Να πάρω κι εγώ μέρος σ’ αυτό το παιχνίδι που ξεκίνησε ο Afmarx συνέχισε η Νατάσσα και έχει ίσως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και παράλληλα τις περισσότερες συμμετοχές.

Χαρτί και μολύβι λοιπόν, δυο λόγια, δυο σκέψεις ν’ αφήσεις τα ίχνη σου στην blogοσφαιρα.

Έγραψα, σκάναρα και πόσταρα:

Και όλα αυτά για το http://autographcollectors.blogspot.com

 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα 

 Update:  Καλέ ξέχασα να καλέσω και εγώ με τη σειρά μου!!!

Λοιπόν, αν δεν έχετε ήδη γράψει, θα ήθελα να δω κάτι από εσάς:

Μαριλένα, Ραφαηλία, Κατερίνα, Penthesila…

 και όποιος άλλος δεν έχει γράψει και θα το ήθελε, είναι ευπρόσδεκτος!

Τέλος!

Οριστικοποιήθηκε.

Την Δευτέρα παραιτήθηκα. Τους έδωσα μια προθεσμία μέχρι μέσα Ιουνίου (που κλείνουν και τα σχολεία) και από εκείνη τη μέρα και μετά πήζω!

Δεν ξέρω αν το έχουν απολύτως καταλάβει, ούτε καν συζητάμε σε ποιον να παραδώσω έστω κάποια πράγματα.

Καλά άκουσα τα απίστευτα, ακόμη και το να πάει ο άντρας μου μόνος του στα Χανιά κι εγώ να μείνω εδώ και να πηγαινοέρχεται τα Σαββατοκύριακα (τι είναι πια με το αεροπλάνο; ναι σωστά τι είναι; μόνο 800 € το μήνα!!!)

Παρότι ξαλάφρωσα από τη στιγμή που τους το είπα, αυτές τις μέρες έχω τις κακές μου!

Δεν ξέρω γιατί, μπορεί να φταίει και η αλλαγή πάλι του καιρού.

Ίσως πάλι το γεγονός ότι τώρα θα ήθελα να είχα ήδη φύγει!

Μπορεί και οι φοβίες που με πιάνουν πότε πότε!

Καλημέρα!

 

ΥΓ πολύ πίεση αυτές τις μέρες

Κλειστό λόγω… διακοπών!!

 

Θα χαθούμε λίγες μέρες… Καμιά δεκαριά για την ακρίβεια

Κατάφερα να πάρω άδεια και να ευχαριστηθώ λίγο τα μικρούλια μου κι αυτά εμένα!!

Αν μπορέσω θα περάσω να σας δω!

Εύχομαι σε όλους καλό Πάσχα, με υγεία πάνω απ’ όλα, ευτυχία και αγάπη!

Όλα τα άλλα έρχονται!  

 

 

Απόφαση ζωής!

 Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε!

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Εδώ και χρόνια ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάω να ζήσω στα Χανιά.

Την Αθήνα έχω πάψει να την αντέχω εδώ και καιρό.

Η μετακόμιση της δουλειάς μου ήταν καταλυτική.

Τον τελευταίο περίπου χρόνο, εξαιτίας της απόστασης, λείπω από το σπίτι μου το λιγότερο έντεκα ώρες την ημέρα.

Καλώς ή κακώς δεν αντέχω να είμαι τόσες ώρες μακριά απ’ τα παιδιά μου.

Εργάζομαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην ίδια εταιρεία από την οποία είμαι πολύ ευχαριστημένη (ηθικά και οικονομικά).

Όμως δεν είμαι ευτυχισμένη.

Είμαι μονίμως κουρασμένη, μονίμως εκνευρισμένη, μονίμως γεμάτη ενοχές και τύψεις.

Γενικότερα νιώθω ότι δεν ορίζω την οικογένειά μου.

Τώρα λοιπόν μας δίνεται η ευκαιρία να πάμε στα Χανιά (με μετάθεση του άντρα μου) και αποφασίσαμε να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.

Θα φύγουμε λοιπόν, μάλλον και αν όλα πάνε καλά, μέχρι το καλοκαίρι.

Για τρία χρόνια αρχικά και μετά βλέπουμε (αν και δεν νομίζω να ξαναγυρίσω πίσω)!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θα έχω χρόνο να ξεκουράζομαι!

Βέβαια θα αφήσω μια πολύ καλή δουλειά.

Αλλά δεν με ενδιαφέρει.

Πιστεύω ότι πήραμε τη σωστή απόφαση.

Αν μη τι άλλο, θα μπορέσω να μεγαλώσω εγώ τα παιδιά μου.

Υπάρχει σημαντικότερο πράγμα από αυτό;

Εύχομαι να πάνε όλα όπως τα έχουμε σκεφτεί.

Ο χρόνος θα δείξει αν έπραξα σωστά και ελπίζω ότι θα με δικαιώσει.

 

ΥΓ: που ξέρετε, ίσως έτσι να μπορέσω να κάνω κι αυτό το τρίτο παιδί που τόσο θέλω 

 

Ένα σαββατοκύριακο αλλιώτικο από τ’ άλλα…

 

Δυο πραγματάκια όλα κι όλα…

Λίγα ρούχα, ένα βιβλίο, μια φωτογραφική μηχανή!

Τα παιδιά τακτοποιημένα, για πρώτη φορά σαββατοκύριακο με τη γιαγιά… (η χαρά τους μεγάλη!)

Δυο μέρες μόνο! Θα’ ναι αρκετές; Μιλάμε για απόφαση ζωής, διόλου εύκολη!

Θα δείξει!

Προς το παρόν θα κοιτάξω να το απολαύσω! Αύριο το πρωί θα πίνω τον καφέ μου στο “Άρωμα” στο παλιό λιμάνι (αφού μου το πρότειναν), με καθαρό μυαλό

Και τη Δευτέρα θα σας πω!

Αν και είναι πια σχεδόν βέβαιο ότι θ’ αλλάξω “πατρίδα”!